در روزهای اولیه همه‌گیری، خودم را با آزمون شجاعت حتی ترسناک‌تر از ضدعفونی کردن مواد غذایی مواجه کردم: ادرار کردن در جنگل به عنوان یک زن بسیار باردار.
به عنوان بخشی از تحقیق برای کتاب من، گونه های کنجکاو: حیوانات چگونه تاریخ طبیعی می سازند، من با برندان کلیفورد، زیست شناس حیات وحش تماس گرفته بودم، که از من (به همراه همسرم، ویلیام) دعوت کرد تا مارهای زنگی در حال انقراض را در نیوهمپشایر ردیابی کنیم. در این زمان من تقریباً هفت ماهه دخترم را باردار بودم. سفر ما برای یافتن مارها در یک راه یک ساعت خوب طول می کشد، سفر چندین سفر دیگر. با توجه به تأثیرات این بیماری بر بارداری و حاملگی انسان، از فکر ابرهای ویروسی که در توالت پمپ بنزین باقی مانده اند، لرزیدیم – در آن زمان، در می 2020، هنوز ناشناخته بود.
اما زنان باردار ادرار می کنند. زیاد ادرار می کنند. مثل این است که مثانه شما به اندازه یک عدس کوچک شده است و سپس شخصی آن عدس را در فواصل زمانی پرتاب می کند. بنابراین، مجبور شدم هنر استفاده از قیف ادرار را بیاموزم – اساساً یک آلت تناسلی مصنوعی که ادرار را از حالت عمودی به بیرون منحرف می‌کند – زیرا روز به روز ناراحت‌تر می‌شدم.
قرن هاست که وسایلی که به زنان کمک می کند در حالت ایستاده ادرار کنند. عنوان‌های مدرن آنها به اندازه هر نام‌گذاری دیگری در دنیای برندسازی بهداشت زنانه پوچ است: Shewee، pStyle، Freshette، Tinkle Belle، GoGirl، Venus to Mars. من سه تا نمونه سفارش دادم اول GoGirl بود. صورتی مانند آب نبات پنبه ای، زمانی توسط هنرمند جنی اودل به عنوان یک چرخش فمینیستی در مورد معروف به نمایش گذاشته شد. آبنما مجسمه ادراری از سال 1917 – معمولاً به مارسل دوشان نسبت داده می شود، اگرچه برخی از محققان معتقدند که توسط یک زن ساخته شده است. به‌عنوان یک کاربر، می‌توانم بگویم که می‌توانید GoGirl از آن خارج شوید. کناره ها آنقدر نرم هستند که می توان آنها را تا کرد، که می تواند برای ذخیره سازی اقتصادی قیف های آشپزخانه برای پر کردن بسیاری از دستگاه ها با روغن زیتون خوب باشد، اما زمانی که روغن زیتون ادراری است که ناگهان روی زمین ریخته شده است، چیزی را باقی می گذارد.
بعدی زهره به مریخ بود. در مقابل، این دستگاه محکم و ایمن بود – خیلی زیاد. مثل راه رفتن با پای برهنه روی تیرهای تعادل ساخته شده از لاستیک های لاستیکی در زمین های بازی بود، اما نه با پاهایتان. نازنین من معلوم شد نام آزاردهنده تینکل بل است. پس از تسلط بر حمام، در توالت به روش خیاطی که باید در جنگل استفاده می‌کردم تمرین می‌کردم: با شلوار جین بارداری تا ران. اما من مغرور شدم لباس و کف من به عنوان بازپرداخت خیس شده بود.
در روز مقرر با برندان وارد جنگل شدیم. به زودی با کد سیزمن صحبت کرد: «من باید یک درخت پیدا کنم.» من در طول رانندگی راه نرفته بودم، اما هنوز آنقدر عصبی بودم که درختان را ملاقات نکرده بودم. با این حال، دست کشیدن از هیدراتاسیون یک گزینه نبود: یک موج گرما درست به موقع برای پیاده روی ما رسیده بود. همانطور که ما با وظیفه‌شناسی گیتورید و آب می‌نوشیدیم، می‌دانستم که برخورد جنگلی من با قیف در راه است.
اما قبل از آن باید مارها را پیدا می کردیم. برندن نگهبان اصلی این حیوانات بود که در نیوهمپشایر در آستانه سقوط بودند. در تئوری، جغجغه‌ها می‌توانند در اطراف ما باشند و در کف جنگل زیر سرهای خمیده دمپایی‌های صورتی زنانه جمع شوند. یک ساعت پس از سفر، برندن به ما گفت که می‌خواهد با استفاده از آنتن تله‌متری رادیویی، بخشی از جنگل را برای یافتن یک مار برچسب‌گذاری شده خاص جستجو کند.
و می دانستم که این زمان برای درخشش طلایی است. بعد از رفتن برندان، مثل یک طوطی تکرار کردم: «باید یک درخت پیدا کنم.» ویلیام به تماشای ادامه داد. در این مرحله از بارداری، شکم من آنقدر بزرگ شده بود که حتی نمی توانستم ویلی شبیه سازی شده ام را ببینم. من مرتکب اشتباه مبتدی شدم که به جای درخت واقعی به سمت یک صخره نشانه رفتم. برندان فقط چند دقیقه بعد از اینکه دستگاه را در کیفش گذاشتم وارد شد. به طور معجزه آسایی، گترهای مار که او به من قرض داده بود تا گوساله هایم را از نیش محافظت کنم، بدون پاشیدگی باقی ماندند.
برایم جالب بود که ویلیام و برندن دو بار به خیال راحت خود در جنگل فکر نکردند. آنها هفته ها برنامه ریزی و آمادگی را به این عملکرد اولیه بدن اختصاص نداده اند. آنها پاکی را تجربه نکرده اند عصبی بودن وقتی امتحانش کردم حسش کردم. جهنم، لباس هایشان برای همین ساخته شده است. آنها همچنین نباید نگران این چرخه باشند، آفت کار میدانی طولانی برای بسیاری از محققان حامل رحم – اگرچه من برای یک بار هم که شده از آن معاف شدم.
آنها نیز به جز برخی دریبل های اشتباه نباید به عواقبی توجه کنند. بعد از بازگشت به خانه مجبور شدم ساز را ضدعفونی کنم. در حالی که برخی از جنبه‌های قیف ادرار کردن ممکن است گشت و گذار در طبیعت، جشنواره‌های موسیقی و دستشویی‌های عمومی را برای زنان آسان‌تر کند – و برای برخی از مردان ترنس کاملاً تأییدکننده است – من از آن روز از قیف خودم استفاده نکرده‌ام. این که آنها برای مدت طولانی بدون توزیع گسترده وجود داشته اند ممکن است گویای آن باشد. یک چیز دیگر برای تمیز کردن، یک چیز دیگر برای حمل و نگهداری، یک چیز دیگر برای فراموش کردن، یک پوند بیشتر برای بار ذهنی وجود دارد.
نگرانی های بدنی من فقط سر و صدای پس زمینه فرآیند تحقیق نبود. تحقیق و نگارش به طور عمده از اتر نور بیرون نمی آیند: هر دو عمیقاً فیزیکی هستند. آنها در زمینه ای شروع می شوند که در آن امر شخصی محو نمی شود، بلکه در عوض رو به رو می شود و در مثانه احساس می شود و توسط خارها بریده می شود – اگرچه ذکر چنین مواردی از بررسی همتایان فرار نمی کند. آنها در آزمایشگاه‌هایی شروع می‌شوند که در آن روزهای طولانی پیپ‌تینگ باعث آسیب‌های فشاری مکرر می‌شود و دانشمندان رویای آزمایش بعدی را کنار هم می‌بینند. آنها از آرشیوهایی شروع می‌شوند که در آن آلرژن‌ها فراوان است، ساعت‌ها ستون فقرات و چشم‌های محقق را آزمایش می‌کنند، و با ظاهر شدن تفنگ سیگار کشیدن تقریباً خستگی پیروز شده است. آنها از خانه ها، روی میزهای آشپزخانه، جایی که نوزادان گریه می کنند و نفرین می کنند، شروع می شوند. کار فکری است کار فیزیکی.
بعد از اینکه با برندان خداحافظی کردیم، قبل از رفتن برای آخرین بار با تینکل بل ناپدید شدم. در اولین لحظه واقعی آرامش روز، در حالی که ماشین خواب آلود به سمت خانه می چرخید، نفسم را حبس کردم و شروع به شمردن ضرباتم کردم. احتمالاً طولانی نبود، اما سالها احساس می کرد. سپس او یک پاشنه سرکش است، عمیق ترین بینش از همه
و ما این مار را پیدا کردیم. او باشکوه و مصمم بود. اما شما باید کتاب را بخوانید تا بفهمید که آیا او عصبانی شده است.
* * *
ویتنی بارلو روبلز نویسنده و مورخ علم در نزدیکی رالی، کارولینای شمالی است.
تصویر: موزه علوم: ایجاد یک گالری از دنیای مدرن. گروه موزه علم ادرار شیشه ای زن، اروپا، 1701-1800.
