آیا پزشک به شما توصیه کرده است که دویدن منظم در پارک، پیاده‌روی در روستا، جلسات پرورش غذا در جامعه یا هر فعالیت مرتبط با طبیعت انجام دهید؟ این به اصطلاح «نسخه‌های سبز» معمولاً در کنار درمان‌های مرسوم تجویز می‌شوند و چندین سال است که به اشکال مختلف وجود دارند.
با توجه به مزایای بالقوه دستور العمل های سبز برای سلامتی، دولت بریتانیا این کار را انجام داده است تازه اعلام کرد سرمایه گذاری 4 میلیون پوندی در یک پروژه آزمایشی دو ساله به عنوان بخشی از برنامه بازیابی پس از کووید-19، با برنامه هایی برای توسعه در آینده.
شواهد فزاینده ای از فواید تماس با طبیعت وجود دارد و سازمان بهداشت جهانی ده روشی را شناسایی کرده است که از طریق آنها طبیعت تأثیر مثبتی بر آن دارد. سلامت جسمی و روانی ما. وقتی پارک ها و سایر فضاهای سبز در دسترس و فراگیر باشند، می توانند فعالیت بدنی، آرامش روانی و انسجام اجتماعی را ارتقا دهند.
حتی شواهدی وجود دارد که نشان می دهد قرار گرفتن در معرض میکروب های موجود در محیط می تواند سیستم ایمنی ما را “آموزش دهید”. و جوامع میکروبی را روی پوست ما و همچنین در دستگاه تنفسی و روده ما تقویت می کند. این «میکروبیوم‌ها» ممکن است در نحوه واکنش بدن ما به بیماری‌های عفونی مانند COVID-19 و عفونت‌های ثانویه نقش داشته باشند. میکروب های محیط نیز به طور بالقوه می توانند بدن ما را دوباره پر کنند اسیدهای چرب مانند بوتیراتکه با کاهش التهاب همراه هستند و ممکن است سلامت روان را ارتقا دهند.
بنابراین، دستور العمل های سبز پتانسیل بسیار زیادی دارند. اما اگر می‌خواهند کار کنند، باید به‌عنوان آغاز راه بسیار جامع‌تری برای ارائه مراقبت‌های بهداشتی و اجتماعی در نظر گرفته شود: بخشی از «عادی جدید» پس از کووید. این تأثیر عمیقی بر قدردانی مجدد از طبیعت و افزایش بسیج و اقدام اجتماعی که در طول قرنطینه شاهد بودیم خواهد داشت.
این باید فراتر از جایگزینی ساده دستور العمل های مرسوم با سبز باشد. در عوض، ما باید شرایط و شیوه‌های سبزتر و طبیعی‌تر را برای سلامت، مراقبت‌های اجتماعی، آموزش، حمل‌ونقل و سفرهای فعال فراهم کنیم. یک مثال خوب پروژه GoGoGreen در مدرسه ابتدایی است که ما با آن در شفیلد کار کردیم. در آنجا، محوطه سازی زمین بازی مدرسه نه تنها مانعی در برابر آلودگی هوا ناشی از گازهای گلخانه ای وسایل نقلیه ایجاد کرد، بلکه مزایای متعدد دیگری را برای جامعه مدرسه فراهم کرد و گفت و گو در مورد راه های پاک تر برای سفر را آغاز کرد.
تجویز سبز را نمی توان جایگزین ارزانی برای درمان های معمولی دانست. برای موثر بودن، هنوز هم نیاز به سرمایه گذاری و منابع دارد. از اجرای آزمایشی دو ساله استقبال می‌شود، اما اگر می‌خواهد در بلندمدت موفق باشد، دولت باید تعهدی قاطع برای افزایش مقیاس داشته باشد و در عین حال با مسائل سیستمی مانند نابرابری اجتماعی نیز مقابله کند. همه اینها زمان می برد و اگر این رویکرد کل نگر اتخاذ نشود، افراد در بحران با اولویت های فوری تر کمتر به این پیاده روی تجویز شده در جنگل می روند.
تحقیقات خود ما در مورد بهبود رفاه از طریق طبیعت شهری در شفیلد تایید می کند که مردم در جوامع فقیرتر، با سلامت ضعیف تر و امید به زندگی کوتاه ترسطوح یکسانی از دسترسی به کیفیت بالا را ندارند، مناطق سبز به خوبی نگهداری شده. اینها افرادی هستند که احتمالاً بیشتر به دستور العمل های سبز نیاز دارند، اما اگر دسترسی اولیه نداشته باشند، بعید است که این دستور العمل ها مؤثر واقع شوند. بیشتر از این، خیلی پزشکان با دستور العمل های سبز آشنا نیستندآنها درک محکمی از مزایا ندارند یا نمی دانند چگونه درگیر شوند.
تحقیقات ما همچنین نشان می‌دهد که زمینه حیاتی است و نسخه‌های سبز باید باشند ریشه در آنها دارد منطقه محلی و ارتباط نزدیک با مردم و مکان هایی که از آنها استفاده خواهند کرد. یک بازنشسته سفیدپوست ثروتمند در یک منطقه روستایی احتمالاً تجربیات و دسترسی به طبیعت بسیار متفاوت از یک جوان رنگین پوست طبقه کارگر در یک منطقه شهری دارد. بعید است که یک رویکرد فرمولی و از بالا به پایین برای هر دو کارساز باشد.
توصیه ها
به طور خلاصه، این چیزی است که ما برای موفقیت آمیز کردن دستور العمل های سبز نیاز داریم.
آنها باید بخشی از یک رویکرد سیستمی باشند که شامل مداخلات مبتنی بر طبیعت و تفکر طبیعی در زیرساخت های شهری و ارائه خدمات.
فرآیند تجویز باید برای پزشکان، مددکاران اجتماعی و بیماران تسهیل شود. پزشکان عمومی اغلب فاقد زمان و منابع هستند، در حالی که بیماران ممکن است انگیزه و اعتماد به نفس نداشته باشند یا تجربه مثبت قبلی کمی با طبیعت داشته باشند.
تجویز سبز همچنین باید به عنوان بخشی از استراتژی ارتقای سلامت کل نگر بر اساس دیدگاه سلامت سیاره ای در نظر گرفته شود. برای مراقبت از خود باید مراقب محیط زیست نیز باشیم.
در نهایت، ما به روش‌های جدیدی برای کار با سازمان‌ها و جوامع محلی برای درک آنچه در بافت محلی مورد نیاز است و ایجاد مهارت‌ها و ظرفیت نیاز داریم.
از جانب آنا یورگنسنگروه محیط زیست شهری، بهداشت و رفاه، دانشگاه شفیلد و جیک ام رابینسون، محقق دکتری، گروه منظر، دانشگاه شفیلد. یورگنسن از آکادمی بریتانیا و کمیسیون اروپا کمک مالی دریافت می کند. رابینسون از شورای تحقیقات اقتصادی و اجتماعی (ESRC) بودجه دریافت می کند. او به inVIVO Planetary Health، Healthy Urban Microbiome Initiative و Greener Practice وابسته است. این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. ادامه مطلب مقاله اصلی.
