بنابراین رابطه ای آغاز شد که به وجود آمد برنامه لندست و مرکز مشاهده و علم منابع زمین (EROS). مزایای متقابل امروز برای ناسا و EROS که 51 سال مدیریت تصویر را در حومه داکوتای جنوبی جشن می گیرد، ادامه دارد.
سالهای اولیه برنامه لندست
در سال 1966، دو دانشمند USGS و مدیر USGS ویلیام پکورا به استوارت اودال، وزیر کشور پیشنهاد کردند که وزارت کشور (DOI) برنامه ماهواره ای خود را برای جمع آوری داده ها در مورد جغرافیا، زمین شناسی، هیدرولوژی و منابع طبیعی زمین توسعه دهد. برای تحقیقات علمی و نقشه برداری
Udall موافقت کرد و یک برنامه DOI جدید، ماهواره مشاهده منابع زمین (EROS) را اعلام کرد که ماهواره ها را پرتاب می کند و توسط USGS مدیریت می شود. بدون پولی برای تأمین مالی یک برنامه ماهواره ای، DOI به ناسا روی آورد تا یک ماهواره برای رفع نیازهای این بخش بسازد.
با این حال، DOI خوشحال بود که هزاران و در نهایت میلیون‌ها صحنه ماهواره‌ای را که قرار بود ذخیره و بین مردم سراسر جهان توزیع شود، مدیریت کند. USGS مرکز EROS را به عنوان اولین مرکز پردازش داده های ماهواره ای در نوع خود تأسیس کرد، درست همانطور که Landsat 1 – که در ابتدا Earth Resources Technology Satellite یا ERTS-1 نام داشت – اولین ماهواره اختصاصی رصد زمین بود.
ناسا با موفقیت پرتاب شد لندست 1 از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ در 23 ژوئیه 1972. دو حسگر داخل هواپیما در عرض دو روز شروع به ارسال تصاویر به چندین ایستگاه دریافت زمینی کردند و تصاویر الکترونیکی به مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا در مریلند منتقل شدند. در آنجا به فیلم عکاسی تبدیل شد و به سایت موقت EROS در Sioux Falls منتقل شد.
سال بعد، افتتاح تأسیسات جدید EROS در 7 آگوست 1973، شامل اظهارات مقامات USGS، DOI و ناسا بود. سپس تصاویر بیشتری از گودارد و EROS برای انجام دستورات در EROS ریخته شد، زیرا دانشمندان، جستجوگران و مردم از ارزش و جذابیت صحنه‌های ماهواره‌ای قدردانی کردند.
ناسا که اکنون به سودمندی این برنامه ماهواره ای متقاعد شده است، راه اندازی شد لندست 2 در 22 ژانویه 1975. در سال 1979، یک سال پس از راه اندازی لندست 3یک آنتن 30 فوتی در مقابل ساختمان EROS نصب شد تا داده های دیجیتال لندست را مستقیماً از گدارد دریافت کند و کیفیت داده ها را بهبود بخشد و زمان پردازش تصویر را کاهش دهد.
در سال 1978، آل واتکینز، مدیر وقت EROS در یادداشتی از USGS تأکید کرد که EROS نقش کلیدی در برنامه Landsat ایفا کرده است. “(مرکز داده EROS) به یک شریک محترم و کامل در برنامه ماهواره ای لندست تبدیل شده است که سهم قابل توجهی در تدوین سیاست دارد.”
واگذاری مسئولیت به لندست
در دوران تجاری سازی، زمانی که برنامه لندست به تدریج به بخش خصوصی تبدیل شد، EROS با آژانس های دیگر همکاری کرد. اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA)، زیر نظر وزارت بازرگانی، وارد این ماجرا شد. ناسا هنوز ساخته و راه اندازی شده است لندست 4 در سال 1982 و همزادش، لندست 5در سال 1984، اما سپس عملیات به NOAA منتقل شد.
در سال 1985، شرکت ماهواره‌ای رصد زمین (EOSAT) قراردادی 10 ساله برای مالکیت و راه‌اندازی برنامه Landsat با این درک که EROS برای چندین سال به فعالیت خود ادامه می‌دهد تا زمانی که EOSAT آماده به عهده گرفتن پردازش، توزیع و ذخیره‌سازی شود، منعقد شد. از داده های لندست 4 و لندست 5. با این حال، مشکلات تامین مالی در نهایت برنامه های ماهواره های آینده لندست و کل تلاش تجاری سازی را تحت الشعاع قرار داد. قانون سیاست سنجش از راه دور زمین در سال 1992 در نهایت به تجاری سازی برنامه Landsat و EOSAT پایان داد. لندست 6 این ماهواره در سال 1993 نتوانست به مدار زمین برسد.
گسترش مشارکت پر رونق
تا سال 1998، USGS و NASA تنها آژانس‌هایی بودند که مسئول تمام مأموریت‌های لندست بودند که با شروع لندست 7. ناسا یک آنتن روی EROS قرار داد تا به عنوان ایستگاه زمینی اولیه برای این ماهواره عمل کند. پس از پرتاب Landsat 7 توسط ناسا در 15 آوریل 1999، EROS با موفقیت اولین تصاویر را در 18 آوریل پردازش کرد و از قابلیت های ایستگاه های زمینی جدید خود استفاده کامل کرد. در سال 2001، ناسا عملیات پروازی لندست 5 و لندست 7 را به EROS و مرکز پرواز فضایی گدارد واگذار کرد.
در سال 2008، USGS و ناسا به توافق رسیدند سیاست مهم که دنیای داده های سنجش از دور زمین را تغییر داد. بارب رایان از USGS و مایکل فریلیش از ناسا خط مشی توزیع داده لندست را امضا کردند که بایگانی لندست را برای توزیع رایگان از طریق اینترنت باز کرد. این سیاست، EROS را در تسهیل گذار درگیر کرد و منجر به رونق تحقیقات با استفاده از داده‌ها شد.
در همان زمان، USGS و ناسا با هم در حال کار بر روی توسعه هستند لندست 8 و ابزارهای آن که ناسا در 11 فوریه 2013 پرتاب کرد و بعدها مشابه آن لندست 9که در 27 سپتامبر 2021 پرتاب شد. لندست 9 اولین ماموریتی بود که تحت همکاری تصویربرداری پایدار از زمین USGS-NASA در سال 2015 به فضا پرتاب شد، که برای ایجاد تداوم با گسترش همکاری برنامه لندست بین آژانس ها برای حداقل دو دهه طراحی شده بود. لندست بعدیکه انتظار می رود در سال 2030 راه اندازی شود.
که در مراسم در اوت 2022 کتی ریچاردسون معاون مدیر پروژه های پروازی ناسا درباره همکاری لندست گفت که انتقال مالکیت و عملیات لندست 9 از ناسا به USGS را رقم زد.
ما بسیار مفتخریم که تاریخ و فرصت طولانی برای ساخت ماهواره‌های لندست و بخشی از برنامه و سازمان‌هایی هستیم که در حال حاضر و آینده به لندست کمک می‌کنند.» ریچاردسون گفت: همکاری ما با USGS بسیار مهم است.
USGS همچنان لندست 7 را اداره می کند زیرا همچنان به جمع آوری تصاویر در مدار زیر لندست 8 و 9 ادامه می دهد، اما ناسا ماموریت دیگری برای این ماهواره در حال پیری در نظر دارد. ناسا برای اولین بار در نوع خود، در حال آماده شدن برای سوخت گیری رباتیکی به لندست 7 است که برای سرویس دهی طراحی نشده است تا توانایی ماهواره در افزایش عمر خود را در مدار آزمایش کند. این خدمات، مونتاژ و ساخت Orbit 1 (OSAM-1) این ماموریت برای پرتاب در حدود سال 2026 برنامه ریزی شده است.
کمک به اطلاع رسانی نیازهای کاربران به ابزار برای ماهواره های لندست آینده، در میان سایر وظایف، پنج ساله است تیم های علمی لندست، به ریاست مشترک دانشمندان پروژه لندست ناسا و USGS EROS. اعضا طیف وسیعی از تجربه، تخصص و موقعیت‌های جغرافیایی را به تیم‌ها می‌آورند تا جامعه جهانی گسترده کاربران Landsat را نشان دهند.
کالیبراسیون و درگیری
کالیبراسیون و اعتبارسنجی داده های لندست کیفیت داده های Landsat جمع آوری شده در حال حاضر را تضمین می کند و کیفیت داده های آرشیوی را بهبود می بخشد. سایر سیستم های ماهواره ای نیز از Landsat به عنوان معیاری برای کالیبره کردن داده های خود استفاده می کنند. تیم Landsat Cal/Val توسط EROS و مرکز پرواز فضایی گدارد رهبری می‌شود و شامل آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و چندین دانشگاه می‌شود و تلاش‌های آنها در طول زمان اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
یکی از مانورهای کلیدی که توسط تیم Landsat Cal/Val برای هر ماهواره جدید انجام شد، که با Landsat 5 شروع شد، شامل پرواز آن به مداری زیر نسل قبلی خود برای چندین روز قبل از انتقال آن به مدار عملیاتی خود در 438 مایلی بالای زمین بود. این تمرین که زیر مگس نامیده می‌شود، کمک می‌کند ماهواره جدید تا حد امکان نزدیک به ماهواره دیگر کالیبره شود. این لندست 9 در حال پرواز است شامل اندازه گیری های میدانی برای مقایسه است که علاوه بر ایالات متحده در کانادا و استرالیا انجام شده است.
شرکای بین‌المللی underfly یک ارتباط طبیعی بودند زیرا بخشی از یک شبکه قدیمی از همکاران بین‌المللی با ایستگاه‌های زمینی Landsat بودند که در کشورهایشان تأسیس شده بودند.
شرکای بسیاری در این راه کمک کرده اند، اما در طول تاریخ 51 ساله و برخی زمان های پر فراز و نشیب، برنامه لندست دو رکن متمایز داشته است: USGS و ناسا. بدون سطح تعهد ناسا برای ساخت و پرتاب ماهواره ها و USGS EROS برای حفظ هر صحنه ممکن برای انتشار جهانی، رکورد ناگسستنی مشاهدات زمین احتمالا وجود نخواهد داشت.
با توافق بلندمدت برای انجام این مشارکت ارزشمند از طریق طراحی، مونتاژ و راه اندازی لندست جدید و بهبود یافته بعدی و فراتر از آن، برنامه لندست چشم اندازهای روشنی دارد. دانشمندان، مدیران زمین و مردم می توانند اعتماد کنند که داده های بلندمدت تغییر زمین به آنها کمک می کند تا به تغییرات و چالش های روزافزون جهان پاسخ دهند.
