سیل و فوریت زیرساخت های سازگاری با آب و هوا

سیل و فوریت زیرساخت های سازگاری با آب و هوا

آخر هفته گذشته و احتمالاً اواخر این هفته، این منطقه سیل ناشی از بارندگی شدید و خسارت ناشی از باد شدید را تجربه کرد و باز هم خواهد داشت. این یک امر عادی جدید است زیرا تغییرات آب و هوایی حوادث شدید آب و هوایی و زیرزمین ها، خیابان ها و خانه ها را سیل می کند. روز به روز افراد بیشتری با این خطرات روبرو می شوند و پناهگاه های اضطراری به یک روش زندگی تبدیل شده اند. اثرات تغییرات آب و هوایی تنها در نسل بعدی بدتر خواهد شد زیرا ما به تدریج از سوخت های فسیلی دور می شویم و به سمت انرژی های تجدید پذیر می رویم.

انتقال در حال انجام است، اما در اینجا در ایالات متحده کندتر از آنچه لازم است اتفاق می افتد. مطابق با نیویورک تایمز خبرنگار النا شائو:

بر اساس برآوردهای اولیه، انتشار گازهای گلخانه‌ای آمریکا از انرژی و صنعت در سال گذشته افزایش یافت و این کشور را در جهت مخالف اهداف اقلیمی خود قرار داد. روز سه شنبه توسط Rhodium Group منتشر شد، یک شرکت تحقیقاتی غیر حزبی. انتشار گازهای گلخانه‌ای 1.3 درصد افزایش یافت، حتی در حالی که انرژی‌های تجدیدپذیر برای اولین بار در بیش از شش دهه گذشته از توان زغال‌سنگ در سراسر کشور پیشی گرفت، با انرژی بادی، خورشیدی و آبی که 22 درصد از برق کشور را تولید می‌کردند، در حالی که 20 درصد از زغال سنگ تولید می‌شد. رشد تولید برق با گاز طبیعی نیز کاهش زغال سنگ را جبران کرد… این گزارش حاوی خبرهای خوبی بود: سال گذشته، رشد اقتصادی کشور، بر اساس تولید ناخالص داخلی، از رشد انتشار پیشی گرفت، که نشان می‌دهد اقتصاد کمتر کربن فشرده است. این “جداسازی” رشد اقتصادی از مصرف سوخت فسیلی برای ترسیم یک مسیر اقتصادی پایدار برای کربن زدایی حیاتی است.

به عبارت دیگر، انتقال در برخی نقاط جهان سریعتر از سایر نقاط جهان آغاز شده است، اما سالهای بیشتری از سیل، باد و آتش سوزی در پیش است. از آنجایی که جمعیت نیویورک افزایش یافت و آب های زیرزمینی آن برای نوشیدن بیش از حد آلوده شد، میلیاردها دلار برای ایجاد زیرساخت های لازم برای ارائه آب پاک هزینه کردیم. رهبران مدنی در اواخر 19^هفتم و اوایل دهه 20^هفتم قرن ها نیاز به سرمایه گذاری در آینده را درک کرده اند. به استثنای مایک بلومبرگ، رهبران مدنی امروزی بیش از آن مشغول حفاظت از تصاویر خود هستند تا به فکر محافظت از مردم با ساخت و ساز برای مقابله با تهدیدات وارده باشند. بلومبرگ میلیاردها دلار در سومین تونل آبی شهر سرمایه گذاری کرد و برنامه چند میلیارد دلاری زیرساخت سازگاری آب و هوا پس از سندی را مدیریت کرد. مشکل در منطقه متروی نیویورک ساده است: چگونه آب رودخانه‌های سرریز، نهرها، اقیانوس‌ها و طوفان‌ها را از خیابان‌ها و ساختمان‌ها دور کنیم؟ شاید مورفی فرماندار نیوجرسی بتواند از انتقادات بی شرمانه خود از قیمت گذاری ازدحام فاصله بگیرد و در سفر به توکیو به فرماندار نیویورک و شهردار نیویورک بپیوندد، جایی که کنترل سیل یک ابتکار مدنی اصلی چندین دهه است. مطابق با دیگو آرگوداس اورتیز از جانب بی بی سی:

«در طول چند دهه گذشته، پایتخت ژاپن هنر مقابله با باران‌های طوفانی و رودخانه‌های تیره را به کمال رسانده است و سیستم پیشرفته دفاع از سیل آن یک شگفتی جهانی است… نبرد توکیو با سیل به تاریخ آن بازمی‌گردد. این شهر در دشتی واقع شده است که پنج سیستم رودخانه‌ای خشمگین و ده‌ها رودخانه جداگانه از آن عبور می‌کنند که به طور طبیعی در هر فصل متورم می‌شوند… برنامه‌ریزان توکیو باید از انواع مختلف سیل آگاه باشند. اگر در بالادست باران شدیدی می بارد، شاید رودخانه ای کرانه های خود را شکسته و یک محله مرکزی پایین دست را سیل کرده است. شاید یک باران سیل آسا در شهر سیستم زهکشی منطقه را تحت الشعاع قرار دهد یا جزر و مد یا سونامی می تواند خط ساحلی را تهدید کند. اگر زلزله یک سد یا خاکریز را خراب کند چه؟ پس از دهه ها برنامه ریزی برای این سناریوها و ساخت و ساز مستمر، پایتخت ژاپن اکنون ده ها سد، مخزن و خاکریز دارد. مانند یک کیک تولد، در خاک شهر برش دهید و پیچ و خم زیرزمینی از تونل‌ها را در امتداد خطوط مترو و خطوط لوله گازی خواهید دید که از شهر عبور می‌کنند. کانال خروجی زیرزمینی خارجی 2 میلیارد دلاری متروپولیتن (MAOUDC) و “کلیسای جامع سیل” آن یکی از چشمگیرترین دستاوردهای مهندسی پایتخت است. این تاسیسات که در سال 2006 پس از 13 سال کار تکمیل شد، بزرگترین تاسیسات انحراف سیلاب در جهان و نتیجه تلاش‌های بهبود مستمر توکیو است.

سیستم توکیو همچنین با چالش‌های مرتبط با تأثیر تغییرات آب و هوا بر آب و هوا مواجه است، اما حداقل آنها یک سیستم دارند. شهر نیویورک به یک سیستم فاضلاب ترکیبی متکی است که در آن فاضلاب منازل با آب طوفان ترکیب می شود و در طول حوادث آب و هوایی شدید آب بدون تصفیه به خلیج ها و رودخانه های ما ریخته می شود. اگرچه نیویورک زیرساخت های زهکشی دارد، اما این سیستم برای آب و هوای امروز یا باران هایی که احتمالاً در آینده خواهیم دید ساخته نشده است. توکیو از یک دولت ملی سود می برد که کنترل سیل را به عنوان یک اولویت ملی می دید و منابع قابل توجهی را برای ایجاد یک سیستم ذخیره آب در نیمه دوم قرن بیستم اختصاص داد. در مقابل، ما یک دولت فدرال داریم که تحت سلطه ایدئولوگ هایی است که نیاز به یک دولت فدرال را زیر سوال می برند و هیچ کمکی به منطقه برای رسیدگی به این مشکل حیاتی ارائه نمی کنند. نیویورک این مشکلات را با شهرهای فلوریدا، تگزاس، لوئیزیانا و کالیفرنیا (در میان دیگران) به اشتراک می گذارد و به زودی ایالتی در این کشور در امان از اثرات آب و هوای شدید نخواهد بود.

دولت فدرال کمک بسیار کمی به ایجاد سیستم آب نیویورک کرد، و امروزه سرمایه و عملیات سیستم آب شهر عمدتاً از طریق هزینه‌های کاربران تامین می‌شود. مشکل سیل این است که توپوگرافی شهر نیویورک و کل منطقه از مکان هایی مانند ارتفاعات مورنینگ ساید، جایی که من در آن زندگی می کنم، که بسیار بالاتر از سطح دریا است، تا Rockaway و Howard Beach، که فقط چند فوت بالاتر از دریا هستند، متفاوت است. مرحله. چگونه هزینه سیستم کنترل سیل را بپردازیم که برخی از ساکنان شهر هرگز به آن نیاز نخواهند داشت؟ نیوجرسی دارای شهرهایی مانند پترسون با مشکلات طغیان رودخانه های بزرگ و مکان های دیگری است که به ندرت دچار سیل می شوند. چگونه می‌توانیم برای رسیدگی به مشکلی که به طور مساوی در سراسر منطقه تقسیم نمی‌شود، حمایت سیاسی ایجاد کنیم؟ در توکیوآنها انگیزه طوفان کاتلین در سال 1947 را داشتند که بیش از هزار نفر را کشت. اگر چنین اتفاقی در اینجا رخ دهد غم انگیز است، اما خارج از تصور نیست.

به طور معمول، فرآیندهای سیاسی برای ایجاد انگیزه در برنامه ها و هزینه های عمده به فجایع و بحران ها بستگی دارد. از سوی دیگر، آمریکایی ها دلایلی دارند که نسبت به پروژه های ساختمانی در مقیاس بزرگ تردید داشته باشند. من شما را به یاد فیلم 15 میلیارد دلاری “بیگ دیگ” بوستون می اندازم. این پروژه بزرگراه‌ها را به تونل تبدیل کرد، ازدحام را کاهش داد و زمین‌ها را احیا کرد، اما کند بود و با هزینه‌های هنگفت همراه بود. در مقابل، بازسازی فرودگاه لاگواردیا نیویورک باورنکردنی بود: به موقع و با بودجه. ایجاد زیرساخت با مدیریت خوب ممکن است اما دشوار است. با این وجود، حتی اگر بتوانیم یک فرآیند مدیریتی طراحی کنیم، تصور جریان درآمدی برای کنترل سیل عظیم در منطقه نیویورک دشوار است. چه کسی برای آن هزینه خواهد کرد؟ چیزی که من را نگران می کند این است که موضوع حتی در دستور کار سیاسی نیست.

600 مایل خط ساحلی نیویورک که به رودخانه ها و خطوط ساحلی نیوجرسی، لانگ آیلند، وستچستر و کانکتیکات اضافه شده است، نیازمند یک رویکرد منطقه ای برای کنترل سیل است. در مقیاس ملی، نیاز فزاینده ای به زیرساخت ها برای ایجاد یک محیط ساخته شده مقاوم تر در برابر آب و هوا وجود دارد. برنامه زیرساختی دو حزبی تریلیون دلاری که توسط دولت بایدن اجرا شده است، گامی کوچک در مسیر درست است، اما برای برآوردن نیازهای کشور کافی نیست. با توجه به بی اعتمادی عمیق آمریکایی ها به دولت فدرال، شانس کمی برای تأمین مالی بیشتر فدرال می بینم. ممکن است از نظر سیاسی برای سه ایالتی که منطقه متروپولیتن نیویورک را تشکیل می دهند، یا حداقل نیویورک و نیوجرسی از طریق اداره بندر، برنامه ریزی و بودجه یک رویکرد منطقه ای برای کنترل سیلاب را برنامه ریزی کنند. علیرغم کار قهرمانانه اولین پاسخ دهندگان ما، یک سیل در مقیاس بزرگ با مرگ و نابودی دسته جمعی ممکن است در آینده نسبتاً نزدیک رخ دهد. من می ترسم که تنها چنین رویدادی بتواند حمایت سیاسی لازم را برای تامین مالی یک سیستم کنترل سیل که بتواند نیازهای منطقه ما را برآورده کند، ایجاد کند. در حالی که ما به سیستمی به پیچیدگی سیستم توکیو نیاز نداریم، مطمئناً به بیش از آنچه که داریم نیاز داریم.