یک مطالعه جدید نشان می دهد که به نظر می رسد میل جنسی موش های نر از یک مدار مغزی منفرد و تازه کشف شده ناشی می شود.
این مدار موس نر را کنترل می کند میل جنسی و رفتار و پاداش ناشی از آن که پیشنهاد می کند نقش حیاتی در وادار کردن آنها به تولید مثل دارد.
و در حالی که این جالب است، اما محققان آمریکایی در مورد انگیزه‌های رابطه جنسی با موش بیشتر از آن کنجکاو هستند. آنها خاطرنشان می کنند که با توجه به اهمیت ظاهری آن در متقاعد کردن موش های نر به جفت گیری، این مدار مغز احتمالاً قدیمی است.
آ مدار مغز تیم می گوید بعید است که این پایه در طول تکامل تغییر زیادی کند، بنابراین دلیلی وجود دارد که شک کنیم حداقل در بین مردان نسبتا استاندارد است. مغز پستانداران.
ما مداری را در مغز پستانداران نر شناسایی کردیم که تشخیص جنسی، میل جنسی و رفتار و لذت جفت گیری را کنترل می کند. می گوید نیرائو شاه، نویسنده ارشد، عصب شناس در دانشگاه استنفورد.
شاه و همکارانش می‌گویند که مطالعه این مدار می‌تواند به بینش‌های جدیدی درباره پستانداران به طور کلی منجر شود و هدف آنها مطالعه مدارهای معادل در پستانداران ماده است.
از آنجایی که ما پستانداران هستیم، این بینش ممکن است الهام بخش داروهای دارویی جدید برای انسان باشد یا عواملی را که تمایلات جنسی انسان.
برای شناسایی این مدار مغزی، محققان موش‌های نر بالغی را مورد مطالعه قرار دادند که رفتار و فعالیت مغز آنها به‌واسطه تأثیرات اجتماعی حداقل تغییر کرده بود. آنها نه تنها باکره بودند، بلکه حتی یک موش ماده از شیر گرفتن ندیده بودند.
که در پژوهش قبلیشاه و تیم مجذوب نورون‌هایی بودند که از بخشی از نورون امتداد یافته بودند آمیگدال تماس گرفت تخت هسته از جانب stria terminalis (BNST) و پیوند به ناحیه پیش اپتیک که در هیپوتالاموس.
با دستکاری این نورون‌ها، محققان دریافتند که می‌توانند توانایی موش نر در تشخیص جنسیت موش‌های ناآشنا را روشن و خاموش کنند. مطالعه جدید یافته های خود را با تمرکز بر نورون ها گسترش می دهد.
شاه می‌گوید: «ما می‌خواستیم بدانیم دقیقاً کدام یک از این نورون‌ها دقیقاً با کدام نورون‌های هیپوتالاموس پیشاپتیک صحبت می‌کنند، پس از این که این تشخیص اتفاق افتاد.» می گوید.
یک گروه از نورون های BNST که از نظر ژنتیکی متمایز هستند، پپتیدی تولید می کنند که به نام شناخته می شود ماده Pمحققان گزارش می دهند، در حالی که گروه منحصر به فرد دیگری از نورون ها از هیپوتالاموس پیش اپتیک گیرنده هایی برای ماده P دارد.
نورون های BNST تولید کننده ماده P با همتایان گیرنده خود از هیپوتالاموس پیشاپتیک ارتباط برقرار می کنند و حداقل یک هدف را تشخیص می دهند که این اتصالات می توانند انجام دهند.
هنگامی که آنها از لیزر برای تحریک نورون‌های خاص BNST در مغز موش نر استفاده کردند، نورون‌های مربوطه در هیپوتالاموس پیشاپتیک وارد عمل شدند و فعالیت آنها را برای حدود 90 ثانیه افزایش دادند.
سپس، 10 تا 15 دقیقه بعد، موش ها به طور قابل اعتماد دنباله کامل را شروع می کنند رفتار جفت گیری.
به نظر می رسد که ماده P کلیدی است که از BNST برای تحریک تدریجی نورون ها در هیپوتالاموس پیش اپتیک و افزایش فعالیت آنها سرچشمه می گیرد. وقتی تیم درگیر این فرآیند شد، تغییرات در رفتار ماوس چشمگیر بود.
به عنوان مثال، تزریق ماده P به ناحیه مغزی مربوطه یک موش نر، توانایی او را برای جفت گیری با یک ماده مایل به میزان قابل توجهی افزایش داد.
و هنگامی که محققان مستقیماً نورون‌های پیشاپتیک هیپوتالاموس را که دارای گیرنده‌های ماده P هستند، فعال کردند، برخی از موش‌های نر حتی سعی کردند با اجسام بی‌جان جفت‌گیری کنند.
ماده P همچنین باعث شد که موش‌های نر دوره نسوز خود را نادیده بگیرند، دوره زمانی متغیر پس از جفت‌گیری زمانی که پستانداران نر علاقه یا ظرفیت کمتری برای جفت‌گیری دوباره دارند.
موش‌های این مطالعه معمولاً یک دوره نسوز پنج روزه دارند، اما تحریک نورون‌های خاص در هیپوتالاموس پیشاپتیک آنها باعث شد که موش‌های نر حتی بلافاصله پس از اتمام، بلافاصله به جفت‌گیری بازگردند.
شاه “یک ثانیه یا کمتر طول کشید تا آنها فعالیت جنسی را از سر بگیرند.” می گوید. این بیش از 400000 برابر کاهش دوره نسوز است.
شاه می افزاید که سرکوب همان نورون ها باعث مجرد شدن موش های نر شد، اما در غیر این صورت به نظر می رسیدند که تحت تاثیر قرار نگرفتند.
محققان خاطرنشان کردند که در پایین‌دست نورون‌های دارای گیرنده‌های ماده P، نواحی دیگری از مغز هستند که برای حرکت و لذت ارادی مهم هستند، و اشاره می‌کنند که چگونه همه اینها ممکن است کار کند – و نه لزوماً فقط در موش‌ها.
شاه گفت: «به احتمال زیاد مجموعه‌های مشابهی از نورون‌ها در هیپوتالاموس انسان وجود دارند که پاداش، رفتار و رضایت جنسی را تنظیم می‌کنند. می گوید. و احتمالاً کاملاً شبیه آنچه در موش‌ها دیده‌ایم هستند.»
در میان کاربردهای احتمالی دیگر، این یافته‌ها می‌تواند به تولید داروهایی برای کمک به مردان در مدیریت میل جنسی بیش فعال یا فقدان آن کمک کند. میل جنسیمحققان می گویند.
شاه گفت: “اگر این مراکز در انسان وجود داشته باشد — و ما اکنون می دانیم کجا باید نگاه کنیم — می توان مولکول های کوچکی را طراحی کرد که بتوان از آنها برای تنظیم این مدارها استفاده کرد.” می گوید.
این مطالعه در منتشر شد سلول.
