چگونه با بحران جنگل زدایی جهانی مقابله کنیم. – محقق علمی

تصور کنید اگر فرانسه، آلمان و اسپانیا به طور کامل در جنگل پوشیده شده باشند – و سپس همه آن درختان به سرعت قطع شوند. این تقریباً میزان جنگل زدایی است که بین سال های 2001 تا 2020 در سطح جهان رخ داده است و پیامدهای عمیقی به همراه داشته است.

طبق مطالعه‌ای در سال 2009، جنگل‌زدایی عامل اصلی تغییرات آب و هوایی است و بین 6 تا 17 درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهانی را تولید می‌کند. در همین حال، از آنجایی که درختان دی اکسید کربن را نیز جذب می‌کنند و آن را از جو حذف می‌کنند، به سرد نگه داشتن زمین کمک می‌کنند. و تغییر آب و هوا به کنار، جنگل ها از تنوع زیستی محافظت می کنند.

بن اولکن، اقتصاددان MIT می گوید: «تغییر آب و هوا و تنوع زیستی این مشکل را به یک مشکل جهانی تبدیل می کند، نه محلی. تصمیم برای قطع یا عدم قطع درختان پیامدهای بزرگی برای جهان دارد.»

اما جنگل زدایی اغلب از نظر مالی سودآور است، بنابراین به سرعت ادامه می یابد. اکنون محققان می‌توانند این روند را از نزدیک اندازه‌گیری کنند: در ربع قرن گذشته، فناوری ماهواره‌ای منجر به تغییر الگوی نقشه‌برداری جنگل‌زدایی شده است. برای مثال مجموعه داده‌های جنگل‌زدایی جدید مبتنی بر ماهواره‌های لندست، تغییرات جنگل‌ها را از سال 2000 با وضوح 30 متر دنبال می‌کنند، در حالی که بسیاری از محصولات دیگر اکنون تصاویر مکرر با وضوح نزدیک ارائه می‌دهند.

کلر بالبونی، استادیار اقتصاد در دانشکده اقتصاد لندن (LSE) می‌گوید: «بخشی از این انقلاب در اندازه‌گیری دقت و بخش دیگر پوشش است. “نظارت میدانی بسیار پرهزینه و از نظر لجستیکی چالش برانگیز است، و شما در مورد مطالعات موردی صحبت می کنید. این آرایه‌های داده‌های ماهواره‌ای به سادگی فرصت‌هایی را برای نظارت بر جنگل‌زدایی در مقیاس، سیستماتیک، در سراسر جهان باز می‌کنند.

بالبونی و اولکن قبلاً به نگارش مقاله جدیدی کمک کرده اند که نقشه راهی برای تفکر در مورد این بحران ارائه می دهد. مقاله دسترسی آزاد، “اقتصاد جنگل زدایی مناطق گرمسیری“، در این ماه ظاهر می شود بررسی سالانه اقتصاد. نویسندگان همکار بالبونی، عضو هیئت علمی سابق MIT هستند. آرون برمن، دانشجوی دکترا در بخش اقتصاد MIT. رابین برگس، پروفسور LSE؛ و اولکن، جین برکوویتز کارلتون از MIT و پروفسور اقتصاد خرد دنیس ویلیام کارلتون. بالبونی و اولکن نیز تحقیقات اولیه را در این زمینه به همراه برگس انجام دادند.

پس چگونه جهان می تواند با جنگل زدایی مقابله کند؟ با درک مشکل شروع می شود.

برای خبرنامه روزانه دوز ثبت نام کنید و بهترین اخبار علمی را از سراسر وب دریافت کنید که هر روز صبح مستقیماً به صندوق ورودی شما تحویل داده می شود؟ به آسانی صبح یکشنبه است.

چند دهه پیش، برخی از متفکران، از جمله اقتصاددان مشهور MIT، پل ساموئلسون در دهه 1970، مدل هایی برای مطالعه جنگل ها به عنوان یک منبع تجدید پذیر ساختند. ساموئلسون “حداکثر عملکرد پایدار” را محاسبه می کند که در آن می توان جنگل را در حین رشد دوباره قطع کرد. این چارچوب ها برای فکر کردن به مزارع درختی یا سیستم جنگل ملی ایالات متحده طراحی شده اند، جایی که برخی از درختان هر سال قطع می شوند و سپس درختان جدید در طول زمان رشد می کنند تا جای آنها را بگیرند.

اما امروزه جنگل زدایی، به ویژه در مناطق گرمسیری، اغلب بسیار متفاوت به نظر می رسد و احیای جنگل ها رایج نیست.

در واقع، همانطور که بالبونی و اولکن اشاره می کنند، جنگل زدایی در حال حاضر تا حدی گسترده است زیرا سود حاصل از قطع درختان نه تنها از چوب، بلکه از جایگزینی جنگل ها با کشاورزی به دست می آید. در برزیل، جنگل زدایی همراه با قیمت محصولات کشاورزی افزایش یافته است. در اندونزی، جنگل زدایی با افزایش قیمت جهانی روغن پالم تسریع شد و شرکت ها را بر آن داشت تا جنگل ها را با نخل جایگزین کنند.

تمام این قطع درختان وضعیتی آشنا را ایجاد می کند: همانطور که اقتصاددانان می گویند، هزینه های مشترک جهانی تغییرات اقلیمی ناشی از جنگل زدایی، “خارجی ها” هستند که توسط افرادی که زمین های جنگلی را حذف می کنند به دیگران تحمیل می شود. این شبیه به شرکتی است که یک رودخانه را آلوده می کند و بر کیفیت آب ساکنان تأثیر می گذارد.

اولکن می‌گوید: «اقتصاد در 50 سال گذشته طرز فکر خود را در مورد این موضوع تغییر داده است و دو چیز در مرکز قرار دارند. “ارتباط اثرات خارجی جهانی بسیار مهم است و مفهوم سازی استفاده از زمین جایگزین بسیار مهم است.” این همچنین به این معنی است که دستورالعمل های سنتی مدیریت جنگل در مورد رشد مجدد کافی نیست. با توجه به پویایی اقتصادی، کدام سیاست ها ممکن است کارساز باشند و چرا؟

جستجو برای راه حل ها

همانطور که بالبونی و اولکن اشاره می‌کنند، اقتصاددانان اغلب مالیات‌های «پیگوتی» (به نام آرتور پیگو، اقتصاددان بریتانیایی) را در این موارد توصیه می‌کنند که بر علیه افرادی که عوارض خارجی را بر دیگران تحمیل می‌کنند، وضع می‌شود. با این حال، تعیین اینکه چه کسی جنگل‌زدایی را انجام می‌دهد، می‌تواند دشوار باشد.

به جای مالیات گرفتن از مردم برای قطع جنگل ها، دولت ها می توانند به مردم پول بدهند تا جنگل ها را دست نخورده نگه دارند. سازمان ملل از پرداخت برای خدمات زیست محیطی (PES) به عنوان بخشی از برنامه REDD+ (کاهش انتشارات ناشی از جنگل زدایی و تخریب جنگل) استفاده می کند. با این حال، شناسایی صاحبان زمین بهینه برای یارانه به همان اندازه دشوار است، و این پرداخت‌ها ممکن است با بازدهی سریع از جنگل‌زدایی مطابقت نداشته باشد. یک مطالعه در سال 2017 در اوگاندا نشان داد که PES تا حدودی جنگل زدایی را کاهش داد. یک مطالعه در سال 2022 در اندونزی هیچ کاهشی نشان نداد. مطالعه دیگری در سال 2022 در برزیل دوباره نشان داد که حفاظت از جنگل به دست آمده است.

شواهد متفاوتی از بسیاری از آنها وجود دارد [studies]بالبونی می گوید. او خاطرنشان می‌کند که این سیاست‌ها باید به افرادی برسد که در غیر این صورت جنگل‌ها را پاکسازی می‌کنند، و یک سوال کلیدی این است که “چگونه می‌توانیم موفقیت آنها را در مقایسه با آنچه که به هر حال اتفاق می‌افتاده بود بسنجیم؟”

در برخی مکان ها، برنامه های انتقال وجه نقد برای جمعیت های بزرگتر امتحان شده است. در اندونزی، یک مطالعه در سال 2020 نشان داد که چنین یارانه‌هایی باعث کاهش 30 درصدی جنگل‌زدایی در نزدیکی روستاها می‌شود. اما در مکزیک، چنین برنامه ای به این معنی است که افراد بیشتری می توانند شیر و گوشت بخرند، که دوباره تقاضا برای کشاورزی بیشتر را ایجاد می کند و در نتیجه منجر به جنگل زدایی بیشتر می شود.

در این مرحله، ممکن است به نظر برسد قوانینی که به سادگی جنگل‌زدایی را در مناطق کلیدی ممنوع می‌کنند، بهترین کار را دارند – در واقع، حدود 16 درصد از کل زمین‌های جهان به نوعی محافظت می‌شوند. با این حال، دینامیک دفاعی مشکل است. حتی با وجود مناطق حفاظت شده، هنوز “نشت” جنگل زدایی به مناطق دیگر وجود دارد.

حتی رویکردهای بیشتری نیز وجود دارد، از جمله «توافق‌های غیردولتی» مانند تعلیق سویای آمازون برزیل، که در آن تاجران غلات متعهد شدند که دانه‌های سویا را از زمین‌های جنگل‌زدایی نخرند و جنگل‌زدایی را بدون «نشتی» کاهش دهند.

همچنین، تغییر سیاست در سال 2008 در آمازون برزیل، با الزام دریافت کنندگان به رعایت قوانین محیط زیستی و ثبت زمین، کسب اعتبار کشاورزی را دشوارتر کرد. نتیجه؟ جنگل زدایی تقریباً در یک دهه تا 60 درصد کاهش یافته است.

سیاست و پالپ

به طور کلی، بالبونی و اولکن خاطرنشان می کنند که دو چالش بزرگ فراتر از “خارجی ها” وجود دارد. اولاً، اغلب مشخص نیست که چه کسی مالک حقوق جنگل است. در این شرایط به نظر می رسد جنگل زدایی در حال افزایش است. دوم، جنگل زدایی موضوع نبردهای سیاسی است.

به عنوان مثال، همانطور که بارد هارستاد اقتصاددان از دانشگاه استنفورد مشاهده کرده است، لابی زیست محیطی نامتقارن است. بالبونی و اولکن می نویسند: “لابی محافظه کار باید برای همیشه به دولت پول بدهد… در حالی که لابی حامی جنگل زدایی در حال حاضر فقط باید یک بار برای جنگل زدایی هزینه کند.” و بی ثباتی سیاسی منجر به جنگل زدایی بیشتر می شود زیرا “دولت فعلی به ارزش کمتری برای پرداخت های حفاظتی آینده.

با این حال، اقدامات سیاست ملی می تواند کارساز باشد. در آمازون، از سال 2001 تا 2005، میزان جنگل‌زدایی در برزیل سه تا چهار برابر بیشتر از زمین‌های مشابه در آن سوی مرز بود، اما این عدم تعادل پس از اتخاذ اقدامات حفاظتی در سال 2006 از بین رفت. با این حال، جنگل‌زدایی پس از تغییر دوباره افزایش یافت. دولت در سال 2014 با نگاهی به رویکردهای نظارتی خاص، مطالعه‌ای توسط سیستم ماهواره‌ای تشخیص جنگل‌زدایی در زمان واقعی برزیل (DETER) که در سال 2004 راه‌اندازی شد، نشان داد که افزایش سالانه 50 درصدی استفاده از آن در شهرداری‌ها منجر به کاهش 25 درصدی جنگل‌زدایی از سال 2006 تا 2016 شد.

اینکه دقیقاً چقدر سیاست اهمیت دارد به زمینه بستگی دارد. در مقاله‌ای در سال 2021، بالبونی و اولکن (به همراه سه همکار) دریافتند که جنگل‌زدایی در حوالی انتخابات در اندونزی کاهش یافته است. برعکس، در برزیل، مطالعه‌ای نشان داد که نرخ جنگل‌زدایی بین سال‌های 2002 تا 2012 زمانی که شهرداران مجدداً در انتخابات شرکت کردند، 8 تا 10 درصد بیشتر بود و این نشان می‌دهد که مدیران فعلی از جنگل‌زدایی حمایت می‌کردند.

اولکن می‌گوید: «هدف پژوهش این است که بفهمد محرک‌های اقتصاد سیاسی چیست، با این ایده که اگر این موارد را درک کنید، اصلاحات در این کشورها محتمل‌تر است».

با نگاه به آینده، بالبونی و اولکن همچنین پیشنهاد می‌کنند که تحقیقات جدیدی که ارزش زمین‌های جنگلی دست‌نخورده را ارزیابی می‌کند، می‌تواند بر بحث‌های عمومی تأثیر بگذارد. و در حالی که بسیاری از محققان جنگل‌زدایی را در برزیل و اندونزی مطالعه کرده‌اند، تعداد کمتری در مورد جمهوری دموکراتیک کنگو، یکی دیگر از رهبران جنگل‌زدایی و کشورهای جنوب صحرای آفریقا مطالعه کرده‌اند.

جنگل زدایی یک بحران مداوم است. اما به لطف ماهواره ها و مطالعات بسیار اخیر، کارشناسان نسبت به یک یا دو دهه قبل بسیار بیشتر از این مشکل می دانند و با مجموعه ای از ابزارهای اقتصادی می توانند انگیزه ها و پویایی های موجود را ارزیابی کنند.

«تا آنجایی که در زمینه‌های مختلف با یافته‌های متفاوت ابهام وجود دارد، بخشی از هدف بررسی ما ترسیم موضوعات مشترک است – ملاحظات مهم در تعیین اینکه کدام اهرم‌های سیاستی می‌توانند [work] بالبونی می‌گوید تحت شرایط مختلف. “این یک رشته به سرعت در حال رشد است. ما همه پاسخ ها را نداریم، اما بخشی از فرآیند جمع آوری شواهد فزاینده است [everything] بر میزان موفقیت این انتخابات تأثیر می گذارد.»

تصویر: ناسا

اگر محتوایی را که ایجاد می‌کنیم دوست دارید و می‌خواهید از ما حمایت کنید، لطفاً یک حامی حامی شوید! با پیوستن به انجمن ما، به مزایای انحصاری مانند دسترسی زودهنگام به آخرین محتوای ما، به‌روزرسانی‌های پشت صحنه، و امکان ارسال سؤالات و پیشنهاد موضوعاتی برای پوشش ما دسترسی خواهید داشت. حمایت شما به ما امکان می دهد به تولید محتوای باکیفیت ادامه دهیم و به مخاطبان بیشتری دسترسی پیدا کنیم.

امروز در Patreon به ما بپیوندید و بیایید با هم کار کنیم تا محتوای شگفت انگیزتری ایجاد کنیم! https://www.patreon.com/ScientificInquirer