کلینیک مایو در حال پیشرفت تحقیقات در مورد یک بیماری مرموز عروق خونی است

آرتریت سلول غول پیکر (GCA)، که قبلا به عنوان آرتریت تمپورال شناخته می شد، اولین بار توسط پزشکان مایو توصیف شد و به عنوان یک بیماری التهابی رگ های خونی در اوایل تا اواسط قرن بیستم طبقه بندی شد. این عارضه باعث برآمدگی عروق خونی در شقیقه ها می شود که در صورت عدم درمان می تواند منجر به کوری، سکته یا حتی آنوریسم آئورت شود. علت GCA ناشناخته است.

نزدیک به 200000 نفر در ایالات متحده تحت تأثیر قرار گرفته اند. اکثر آنها بالای 50 سال سن دارند. این بیماری در روچستر، مینه‌سوتا نسبت به جاهای دیگر شایع‌تر است، زیرا جمعیت زیادی در این منطقه از تبار اروپای شمالی یا اسکاندیناوی هستند، که ممکن است از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به GCA باشند.

در طول سه دهه گذشته، کورنلیا ویاند، MD، Ph.D.روماتولوژیست و متخصص بالینی مایو، بر اساس کار پیشینیان خود برای تحقیق در مورد منشا این بیماری است. کار او نقش سیستم ایمنی را در فرآیند التهابی روشن کرد و راه را برای درمان‌های جدید بالقوه هموار کرد. این بینش‌ها همچنین ممکن است به درمان‌های ایمنی منجر شود که بیماری‌های رایج‌تر از جمله سرطان را درمان می‌کنند.

از همان ابتدا غافلگیر کننده

بایارد هورتون، MD، توماس ماگات، دکترای دکترا، و جرج براون، MD، برای اولین بار علائم GCA – از جمله برآمدگی شریان ها در شقیقه ها – را در دو بیمار مختلف مشاهده کردند و جزو اولین کسانی در جهان بودند که گیجگاهی را انجام دادند. بیوپسی جراحی شریان، یافته های خود را در سال 1934 منتشر کرد. آنها همچنین جزو اولین کسانی بودند که این وضعیت را به عنوان یک طبقه بندی کردند واسکولیتاما هیچ توضیحی در مورد نحوه عملکرد این بیماری نداشتند.

یک پزشک در انگلستان، JR Gilmour، MB، CM، به دلیل سلول های بزرگ شده ای که در سال 1941 مشاهده کرد، بیماری را آرتریت سلول غول پیکر تغییر نام داد. اما یک پیشرفت بزرگ تا یک دهه بعد، زمانی که در سال 1950 پزشکان در کلینیک مایو به دست آمد، رخ داد. ادوارد کندال، دکترا، و فیلیپ هنچ، دکتری، جایزه نوبل را برای کشف کورتیزون دریافت کرد. از آنجایی که کورتیزون التهاب را سرکوب می کند، به یکی از درمان های اصلی GCA تبدیل شده است. با این حال، درمان به منبع بیماری نمی رسد.

از همان ابتدا، دانشمندان با شگفتی متوجه شدند که GCA سیستم ایمنی را درگیر می کند. رگ‌های خونی که برای عملکرد بدن حیاتی هستند تمایل دارند از فرآیندهای التهابی و آسیب‌رسان سلول‌های ایمنی اجتناب کنند، ویژگی‌ای که محققان آن را «امتیاز ایمنی» می‌نامند. با این حال، GCA عروق خونی، از جمله آئورت، بزرگترین شریان بدن را هدف قرار می دهد.

نگاهی دقیق تر

تقریباً یک دهه بود که پزشک دیگری از مایو نگاه دقیق تری به این بیماری انداخت. دکتر ژن هاندر، روماتولوژیست و پزشک ممتاز در مایو می گوید: «زمانی که من شروع کردم، هیچ کس به آرتریت سلول غول پیکر علاقه نداشت.

او می گوید GCA فقط به این دلیل که بیماری به خوبی تعریف نشده بود در رادار پزشکان نبود. «اگر چیزی را می دانید، آن را در یک بیمار می بینید و آن را یادداشت می کنید. اگر از آن آگاه نیستید، آن را از دست داده اید. دکتر هاندر می‌گوید: فکر می‌کنم این اتفاق برای سال‌ها با آرتریت سلول غول‌پیکر روی می‌دهد.

او به یاد می آورد که در اواسط دهه 1960 در مایو یک بیمار را دید که نبض آن به سختی قابل لمس بود و تشخیص داده شد که التهاب آئورت دارد. او و ساکنانش به تفصیل این پرونده را بررسی کردند. آنها سپس پرونده های پزشکی را برای یافتن سوابق چندین بیمار با نبض پایین در بازوها یا گردن جستجو کردند، اما هیچ تشخیص دیگری نداشتند. آنها یک مطالعه اپیدمیولوژیک انجام دادند که شواهدی ارائه داد که بیماران مبتلا به GCA اغلب آئورت ملتهب نیز دارند.

این یافته توجه دنیای پزشکی را به خود جلب کرد. دکتر هاندر می‌گوید: «فکر می‌کنم این واقعیت که آئورت درگیر شده بود، ضربه بیشتری به پزشکان وارد کرد، زیرا این یک رگ خونی بزرگ است و می‌تواند عوارض جانبی فاجعه‌باری داشته باشد».

GCA در زنان شایع‌تر از مردان است، اما هیچ‌کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند که چه کسی به آن مبتلا می‌شود. درمان خط اول – کورتیکواستروئید پردنیزون – همان رویکرد نیم قرن پیش است، اما علائم را فقط به طور موقت تسکین می دهد. دکتر هاندر می گوید: “در مورد واسکولیت، از بین رفتن برخی علائم غیرعادی نیست، اما التهاب در شریان ها ادامه خواهد داشت. فعالیت بیماری با درمان کورتیکواستروئید کاهش می یابد، اما همچنان التهاب در رگ خونی وجود دارد.”

برداشتن نخ

در سال 1990، دکتر ویاند به کلینیک مایو پیوست و به زودی فرصت علمی برای تشخیص و درمان بسیاری از بیماران GCA در مینه سوتا و تحقیق در مورد این بیماری را دید.

چند سال پیش، او و همکارانش مشکلی را در یک پروتئین شناسایی کردند که به نظر می‌رسید سیستم ایمنی را در بیماران GCA دچار مشکل می‌کند.

سیستم ایمنی معمولی به آنتی ژن ها یا سمومی که باعث عفونت می شوند یا از سلول های سرطانی مشتق می شوند واکنش نشان می دهد. اگرچه دفاع ایمنی در برابر عفونت و سرطان از اولویت بالایی برخوردار است، اما سیستم ایمنی به ترمزهای داخلی یا نقاط بازرسی ایمنی نیز نیاز دارد که به سیستم ایمنی می‌گوید متوقف شود و از واکنش بیش از حد جلوگیری کند. دکتر ویاند و همکاران از جمله Jörg J Goronzy، MD، Ph.D.، دریافت که پروتئین PD-L1 در بیماران GCA ضعیف بیان می شود و از ارسال سیگنال توقف به سلول های T جلوگیری می کند. این یافته تیم را به این نتیجه رساند که بیماران GCA دارای یک ایست بازرسی ایمنی مختل هستند که فراوانی التهاب را توضیح می دهد.

«این یک نقطه عطف شد کاغذ زیرا این اولین گزارش از یک بیماری خودایمنی انسانی مرتبط با یک بیماری غیرعملکردی بود [immune] ایست بازرسی،” او می گوید.

اخیراً تیم تحقیقاتی او به کشف دیگری دست یافته است که درک سیستم ایمنی نادرست را عمیق تر می کند. آنها دومین ایست بازرسی ایمنی را کشف کردند که در GCA عملکرد نادرست دارد. آنها دیدند که یک لیگاند خاص، مولکولی که به یک گیرنده سلول ایمنی متصل می شود و آن را فعال می کند، به دام می افتد و نمی تواند به سطح سلول ایمنی برسد تا به سیستم ایمنی سیگنال دهد که متوقف شود. هنگامی که لیگاند به نام CD155 دستگیر می شود، باعث تکثیر نامحدود سلول های T می شود. سلول های T حمله کرده و در دیواره رگ های خونی تجمع می یابند. در آنجا سیتوکین اینترلوکین 9 را آزاد می کنند که بیشتر به رگ خونی حمله می کند و به آن آسیب می رساند.

اکنون ما یک ایست بازرسی دوم را دیدیم که کار نمی کند. بنابراین به نظر می رسد که دلیل این است که این بیماران واکنش های التهابی در آئورت دارند، جایی که نباید باشند.»

چه یک مطالعه نشان داد سلول های ایمنی بدون لیگاندهای CD155 نیز می توانند در ضایعات خون و GCA شناسایی شوند و بنابراین نشانگرهای زیستی جدیدی از بیماری هستند که ممکن است به بهبود تشخیص کمک کنند.

علاوه بر این، محققان در دیگری نشان داده اند مقاله اخیر که ساختار بافت رگ های خونی سلول های ایمنی عامل بیماری را در GCA نگه می دارد و آن ها را تقویت می کند. این اطلاعات حتی بیشتر در مورد درمان های بالقوه GCA ارائه می دهد.

پیشرفت در ایمونولوژی نیز با سرطان مرتبط است

دکتر ویاند خاطرنشان می کند که این پیشرفت ها در ایمونولوژی GCA پیامدهایی برای سرطان نیز دارد. به طور فزاینده ای، درمان های ایمنی که پاسخ ایمنی خود فرد را تقویت می کنند، برای درمان انواع مختلف سرطان استفاده می شود.

بیماران سرطانی در نقطه مقابل طیف بیماران مبتلا به واسکولیت قرار دارند، زیرا نقاط بازرسی ایمنی یا ترمزهای آنها برای خاموش کردن پاسخ ایمنی بسیار خوب عمل می کند و تومورها از این مزیت استفاده می کنند. در نتیجه، انکولوژیست‌ها مهارکننده‌های ایست بازرسی ایمنی را برای آزاد کردن سیستم ایمنی بیماران برای مبارزه با سلول‌های سرطانی و تومورها تجویز می‌کنند.

در نهایت، دانستن نحوه هدف‌گیری نقاط بازرسی ایمنی معیوب، امکان شناسایی درمان‌های جدید GCA را باز می‌کند. تیم دکتر ویاند یک مدل پیش بالینی مجهز به شریان‌های انسان و سیستم ایمنی انسان به نام آواتار ایمنی ایجاد کرده‌اند. سیستم مدل به محققان اجازه می دهد تا GCA را با دقت بیشتری مطالعه کنند، التهاب را نظارت کنند و درمان های ایمنی را برای سرکوب التهاب آزمایش کنند.

او می گوید: «این آواتار ایمنی گام بزرگی برای ما بود. “این مطالعه اساساً درک ما را از پاتوژنز آرتریت سلول غول پیکر تغییر می دهد و راه را برای یک رویکرد درمانی کاملاً جدید هموار می کند.”

تحقیقات دکتر ویاند از سوی مؤسسه ملی بهداشت، دانشگاه استنفورد و کلینیک مایو حمایت شده است.

این پست در ابتدا در ظاهر شد تیغه اکتشاف.

مقالات مرتبط