Starlink در مقابل OneWeb در مقابل Project Kuiper

خوب، زمانی که شرکت‌های مخابراتی قدیمی مرزهای خدمات مخابراتی زمینی را با انجام تحقیقات عمیق در زمینه فناوری‌هایی مانند 5Gبرخی وجود دارد تازه واردان به این صنعتتلاش خود را در جهتی جدید

SpaceX از Starlink، آمازون از Project Kuiper و شرکت‌های خصوصی مانند OneWeb حمایت کرد
رهبران این رویکرد جدید هستند. آنها سعی می کنند با استفاده از ماهواره حتی برای مکان های دور افتاده روی زمین اینترنت ارائه دهند.

در طول 20 سال گذشته، هزینه پرتاب ماهواره ها با استفاده از موشک بسیار کاهش یافتبه حدی که حتی پس از ارائه اینترنت از طریق استفاده از ماهواره، این شرکت ها می توانند انجام دهند سود.

یک سیستم اینترنت ماهواره ای قطعا این کار را خواهد کرد به کشورهایی که زیرساخت ضعیفی دارند و همچنین می توانند اینترنت را به مکان های دور افتاده روی زمین به روشی مقرون به صرفه ارائه دهند، کمک کنید.

در واقع، Starlink اسپیس ایکس در حال حاضر رهبر بازار در این بخش است 904 ماهواره در مدار (از 25 نوامبر 2020).

جدا از رقابتی که OneWeb با آن داریم تاکنون 74 ماهواره به فضا پرتاب شده است (تا 28^هفتم
نوامبر 2020).

و در نهایت پروژه کویپر آمازون را داریم. تا کنون این فقط یک برنامه برنامه ریزی شده آمازون است و هیچ ماهواره ای پرتاب نشده است. آمازون اعلام کرده است که بیش از این سرمایه گذاری خواهد کرد 10 میلیارد دلار در پروژه کویپر. برای آن آمازون همچنین معاون سابق استارلینک اسپیس ایکس راجیو بدیل را استخدام کرد و او را به عنوان رئیس پروژه کویپر معرفی کرد..

پس بیایید جزئیات هر شرکت را یکی یکی بررسی کنیم…

1) استارلینک اسپیس ایکس:

در میان این سه رقیب، Starlink پیشروترین است. اعم از برنامه اژدها و خدمه اسپیس ایکس و یک موشک فالکون بزرگ گفته می شود، سال 2020 سال خوبی برای اسپیس ایکس و همچنین برای ایلان ماسک بوده است.

تمام ماهواره های اسپیس ایکس در داخل هستند مدار پایین زمین. تا الان که دارند 955 ماهواره پرتاب کرد، اما تنها 904 ماهواره عملیاتی هستند. آنها قصد دارند در سال های آینده ماهواره های بیشتری را به فضا پرتاب کنند. تمام ماهواره های آنها توسط موشک فالکون 9 اسپیس ایکس پرتاب شدند و به جز اولین پرتاب زمانی که آنها از فالکون 9 کامل دریچه گاز (FT) استفاده کردند، در هر پرتاب دیگری از فالکون 9 بلاک-5 استفاده کردند.

در مورد سخت افزار ماهواره Starlink صحبت می کنیم، همه آنها ماهواره های کلاس SmallSat هستند و تقریباً وزن دارند 100 تا 500 کیلوگرم. همه در LEO (مدار پایین زمین) هستند. این ماهواره ها استفاده خواهند کرد پیوندهای بین ماهواره ای نوری و پرتو آرایه فازی. این ماهواره ها سیگنال هایی را ارائه خواهند کرد باندهای Ku (12 تا 18 گیگاهرتز) و کا (26.5 تا 40 گیگاهرتز) از طیف الکترومغناطیسی پرتوهای آرایه فازی به آرایه‌ای از آنتن‌های کنترل‌شده توسط کامپیوتر اطلاق می‌شود که پرتوی از پرتوهای الکترومغناطیسی را ایجاد می‌کنند و این پرتوها می‌توانند به صورت الکترونیکی بدون حرکت آنتن‌ها هدایت شوند.

حداقل در تئوری تاخیر رفت و برگشت 25 تا 35 میلی ثانیه در نظر گرفته می شود همانطور که این ماهواره ها در ارتفاعی به مدار خواهند چرخید 1/105 تا 1/30 مدارهای زمین ایستا.

ماهواره ها نیز استفاده خواهند کرد پیشرانه های اثر هال، که نوعی رانشگر یونی هستند که در آن پیشرانه توسط میدان الکتریکی شتاب می گیرد.. این پیشرانه های جلوه هال با استفاده خواهد شد گاز کریپتون به عنوان جرم واکنش زیرا تمایل به نشان دادن فرسایش کانال جریان به طور قابل توجهی در مقایسه با یک سیستم زنون مانند دارد. در مقالات بعدی در مورد رانشگرهای جلوه هال توضیح خواهم داد.

در مورد برنامه های کاربردی، انتظار نداشته باشید که این ماهواره های کوچک برای تلفن های ماهواره ای مانند استفاده شوند گلوبال استار یا ایریدیوم. او ترجیح می دهد استفاده کند پایانه هایی که دارای آرایه های آنتن فازی هستند و ماهواره ها را ردیابی می کند و در نتیجه داده ها را منتقل می کند.

2) OneWeb:

OneWeb یک شرکت ارائه دهنده ارتباطات جهانی است که هدف اصلی آن ارائه خدمات اینترنت مبتنی بر ماهواره به جهان است. این شرکت در لندن، انگلستان و جاری صاحبان از شرکت هستند دولت انگلستان
و Bharti Enterprises (همان گروهی که مالک Airtel Telecommunications است). هر دو مالکان 42.2 درصد سهام دارند در شرکت. این شرکت بود در سال 2012 توسط گرگ وایلر تاسیس شد.

برخلاف استارلینک، این شرکت به دلیل کووید-19 و سقوط بازار سهام در سال 2020 سابقه پر دردسری داشته است. به حدی که مجبور به اعلام ورشکستگی شدند و بعداً توسط یک سرمایه‌گذاری مشترک دولت بریتانیا نجات یافتند. و گروه Bharti با ارائه سرمایه گذاری 500 میلیون دلاری توسط هر یک از مالکان فعلی. آنها پرتاب ماهواره ها را در فوریه 2019 آغاز کرد و وجود دارد قصد دارد بیش از 648 LEO (مدار پایین زمین) را پرتاب کند. ماهواره ها تا مارس 2020، آنها 74 ماهواره را پرتاب کرده اند. تمام ماهواره های آنها توسط موشک های سایوز روسیه.

وقتی صحبت از سخت افزار و پیکربندی ماهواره شد، ماهواره های OneWeb Constellation تقریباً دارند وزن 150 کیلوگرم. را 648 ماهواره عملیاتی در 18 مدار قطبی و دارای ارتفاع مداری 1200 کیلومتری از سطح دریا هستند.. مانند استارلینک، این ماهواره ها نیز چنین خواهند شد Ku Band را ارائه دهید از طیف الکترومغناطیسی همچنین، مانند Starlink، آنتن های فازی برای مقاصد ارتباطی مورد استفاده قرار می گیرند و می توانند دسترسی به اینترنت را با سرعت 50 مگابیت بر ثانیه فراهم کنند..

3) پروژه کویپر آمازون:

آمازون پروژه کویپر را در سال جاری اعلام کرد آوریل 2019 و آنها انتظار راه اندازی عظیم را دارند 3236 ماهواره برای رسیدن به هدف. طبق گفته آمازون، راه اندازی این صورت فلکی کامل یک دهه طول می کشد.

به روز،
آنها حتی یک ماهواره پرتاب نکرده اند. پیش بینی می شود که ماهواره های آنها در ارتفاعی از مدار زمین بچرخند 590 تا 630 کیلومتر. این ماهواره ها در 98 مدارگرد در 3 پوسته مداری، هر کدام در 590 کیلومتر، 610 کیلومتر و 630 کیلومتر.

نگرانی های اصلی در مورد مفهوم اینترنت ماهواره ای:

از آنجایی که این پروژه ها نیاز به تعداد زیادی ماهواره دارند، این ماهواره ها هم اکنون در حال افزایش هستند مشکل زباله های فضایی وارد مدارهای ما می شود و بنابراین خطر برخورد ماهواره افزایش می یابد.

وقفه ناشی از تصاویر ماهواره ای Starlink از طریق تلسکوپ

در کنار آن و تعداد زیاد ماهواره ها با مشاهدات نجومی تداخل دارد. اتحادیه بین المللی نجوم (IAU) و رصدخانه ملی رادیویی نجوم (NRAO) قبلاً در مورد این موارد ابراز نگرانی کرده اند..

بدون شک این فناوری‌ها به جامعه کمک می‌کنند تا به سطح بالاتری برود و همچنین به افرادی که در دورافتاده‌ترین مناطق زندگی می‌کنند کمک می‌کند تا به اینترنت دسترسی داشته باشند، اما اگر بتوانند نگرانی‌های ایجاد شده علیه خود را برطرف کنند و مانع عملکرد منجمان ما نشوند. در این صورت فقط این فناوری موفق خواهد شد… بیایید ببینیم آینده چه خواهد شد…