دانش‌آموزان یک مرحله انتقال را تحمل می‌کنند، زیرا محیط امن مدرسه را ترک می‌کنند تا وارد کالج یا دانشگاه شوند. این مرحله چالش ها و جشن های خاص خود را دارد و مربیان نقش بسزایی در آن دارند. در این مقاله، اوپاسانا سارما، مربی از دانشگاه REVA، بنگالورو برخی از مسئولیت های مربیان در این مرحله از زندگی دانش آموزان را روشن می کند.
هر ماه آگوست گروه جدیدی از دانشجویان به دانشگاه می پیوندند. از آنجایی که انتقال از مدرسه به کالج/دانشگاه می‌تواند طاقت‌فرسا باشد، دانش‌آموز باید خود را با سبک‌های تدریس جدیدتر سازگار کند، جو دانشگاه را جذب کند، مستقل بودن را بیاموزد و از نظر علمی برتر باشد. مربی نقش مهمی در شمول دانش‌آموزانی دارد که از پیشینه‌های مختلف آمده‌اند و رویاها و جاه‌طلبی‌های متفاوتی را دنبال می‌کنند.
از سوی دیگر، روابط بین دانشجویان و اساتیدشان در دوران اخیر متحول شده است. امروزه رسانه های اجتماعی و اینترنت نقش عمده ای در این تغییر ایفا کرده اند. معلمان قابل دسترس تر و قابل دسترس تر هستند. خطوط بین ساعات رسمی و غیر کاری محو شده است. با عبور از این آب های سخت، نقش ما به عنوان مربی باید تعادلی بین قاطعیت و دوستی با جوانان کشورمان باشد.
بر اساس تجربه شخصی من به عنوان یک عضو هیئت علمی درگیر در برنامه های UG و PG در علوم زیستی، موارد زیر مسائل مبرم این دوره گذار و نقش مربیان در آن است.
تغییر ناگهانی منظره و احساس استقلال
انتقال از دبیرستان به دانشگاه یا کالج یک تغییر بزرگ از نظر محیط و زندگی دانشگاه است. از کلاس های موازی سخت در مدرسه، فرد به کلاس های آرام تر و پراکنده تر می رود. به دانش‌آموزان زمان کافی داده می‌شود تا دوره‌های مختلف مورد نظر خود را بررسی کنند و در رویدادهای فوق‌برنامه‌ای متعدد در سطح دپارتمان تا دانشگاه شرکت کنند. این به آنها بستگی دارد که از این فرصت برای گسترش دیدگاه های خود و کشف چیزهای جدید استفاده کنند. همچنین این شانس وجود دارد که دانش آموزان در طول کل دوره زندگی در دانشگاه زمان خود را بدون نتیجه بگذرانند.
همسویی با رویکردهای آموزشی جدید و ابزارهای یادگیری
اساتید دانشگاه معمولاً دانشجویان دکترا با علایق مختلف در تحقیق و تدریس هستند. همانطور که مطالعات گسترده تر می شود، زمینه های تخصصی در این سطح بیشتر می شود. دانش آموزان باید خیلی بیشتر به تنهایی انجام دهند. از نظر آکادمیک، این به مرحله ای از خودآموزی و کنار آمدن با نقاط قوت و ضعف خود تبدیل می شود. روش های جدیدتر یادگیری در ابتدا می توانند چالش برانگیز باشند، اما می توانند در دراز مدت به ایجاد کنجکاوی بیشتر کمک کنند.
سن و تعاملات اجتماعی
دانش آموزان در این سن در آستانه بلوغ هستند و انتظار می رود که چنین رفتاری داشته باشند. محافظت از خانواده و سرپرستان کاهش می یابد و فرد به تنهایی با چالش ها روبرو می شود. فرد باید دوستان جدیدی پیدا کند، روابط جدیدی ایجاد کند و با افراد همفکر ارتباط برقرار کند، هم برای رشد به عنوان یک فرد و هم برای پیشرفت تحصیلی. برای تبدیل شدن به فرد خود زمان می برد، اما زندگی دانشگاهی یا دانشگاهی قطعاً یک پله برای همین است.
جاه طلبی ها و رویاهای شکسته
برای برخی از دانش آموزان، این نیز همان دوره ای است که آنها اولین احساس رویاهای شکسته را احساس می کنند. ناتوانی در وارد شدن به مسیر انتخابی شما می تواند یک دل شکستگی بزرگ باشد. دانش آموزان ممکن است وارد دوره های انتخاب شده توسط والدین شده باشند. در چنین سناریوهایی، آنها باید بتوانند ناامیدی از تجربیات گذشته را رها کنند و با تمام وجود این زندگی جدید را در آغوش بگیرند. گفتنش راحت تر از انجام دادن برخی به سمت پایین حرکت می کنند، در حالی که برخی دیگر برتری می یابند، برخی دیگر سازگار می شوند و سعی می کنند حداکثر استفاده را از آن ببرند، و برخی دیگر ناامیدی ها را به فرصت هایی برای خود تبدیل می کنند.
مربیان نقش مهمی در کمک به دانش آموزان برای مقابله با این چالش ها ایفا می کنند. بنابراین، آموزش به دانشجویان در سال اول کالج با مسئولیت های زیادی همراه است.
ایجاد حس اعتماد در دانش آموزان جدید
این مرحله اعتمادسازی است که در آن هر دو طرف در یک محیط حرفه ای با یکدیگر آشنا می شوند. معلم باید فردی محکم باشد و با هر دانش آموزی با لطف و مهربانی رفتار کند. ایجاد اعتماد یک فرآیند طولانی است و روزهای اولیه در این رابطه مادام العمر بسیار مهم است. بنابراین، باید در زمینه نظم و انضباط دانش آموزی احتیاط کرد و تصمیمات آگاهانه اتخاذ کرد
مربیگری دانش آموزان
از مسائل اجتماعی، عاطفی و مالی گرفته تا مسائل خانوادگی، یک مربی نقش تعیین کننده ای در بسیاری از جنبه های زندگی دانش آموز ایفا می کند. مربیان (دانشجویان) از پیشینه های مختلط می آیند و مربی به چالش کشیده می شود تا در حد توانایی های خود یک راهنما، فیلسوف و دوست باشد. سیستم های آموزشی در سراسر جهان به سمت مرحله کارآفرینی و دوره های پژوهش محور حرکت می کنند. تشویق برای دنبال کردن رویاهای خود یا شروع سرمایه گذاری خود شتاب زیادی پیدا کرده است. دانش‌آموزان اغلب با ایده‌های جدیدی که ظرفیت ایجاد تغییرات عمده در آینده نزدیک را دارند، ابتدا به اساتید نزدیک می‌شوند. ما باید از آنها حمایت کنیم و آنها را در راه هایی برای تحقق این رویاها راهنمایی کنیم. به ندرت هیچ آموزش رسمی برای مربیان در این زمینه وجود دارد، اما باید به الگو و مربی این ذهن های جوان تبدیل شد که در هر مرحله به آنها نگاه می کنند.
حریم خصوصی و مرز روشن بین دو طرف
در روند ایجاد رابطه معلم و دانش آموز، اغلب خطوط در مورد حریم خصوصی محو می شوند. در زمان‌های امروزی که دائماً تلفن شما از طریق برنامه‌های مختلف پینگ می‌شود، یک معلم باید از ابتدا در مورد حریم خصوصی خود قاطع باشد و اجازه ندهد به آن تعرض شود. مواردی که نیاز به توجه فوری دارند را می توان در خارج از ساعات اداری مورد بحث قرار داد، اما این وضوح باید در نگرش دانش آموزان ایجاد شود. دستیابی به آن دشوار است، اما زمانی که مرزهای مشخصی تعیین شود، مسیر رو به جلو بسیار هموارتر و واضح تر می شود.
در پایان، راه پیش رو برای هر دو طرف ایجاد یک پایه محکم از اعتماد، درک و مهربانی نسبت به یکدیگر است. زیرساخت‌ها، ماژول‌های یادگیری، مقررات و فعالیت‌ها/شرایط روزمره نیز نقش مهمی در این امر ایفا می‌کنند. هیچ رابطه ای کامل نیست مگر اینکه فرد از همان ابتدا بخواهد تلاش کند. با در نظر گرفتن این موضوع، دانش‌آموزان می‌توانند با ذهنی باز سفری را در زندگی دانشگاهی آغاز کنند تا هر روز چیزی جدید بیاموزند، و اساتید می‌توانند این تلاش اضافی را انجام دهند تا این سفر برای آنها ارزشمند باشد. سپس این یک موقعیت برد-برد برای همه است.
