در زمان دایناسورها، برخی از پرندگان با دندان های خود پوزخند می زدند علوم پایه

پرندگان دایناسورهای زنده هستند، تنها شاخه تکاملی خزندگان بزرگ که از انقراض سیارکی ۶۶ میلیون سال پیش جان سالم به در بردند. اما این بدان معنا نیست که همه پرندگان از آتش سوزی و زمستان سخت این فاجعه باستانی سالم ماندند. بیش از 86 میلیون سال قبل از این نقطه، پرندگان دندان‌دار در جنگل‌ها، دشت‌های سیلابی و اقیانوس‌های جهان مزوزوئیک شکوفا شدند. داستان آنها به ندرت گفته می شود و هم موفقیت پرندگان منقاردار و هم جذابیت دایناسورهای غیر پرنده تحت الشعاع قرار می گیرد. فقط در دو دهه گذشته دیرینه شناسان واقعاً شروع به درک این موضوع کردند که پرندگان دندانه دار چقدر متنوع، گسترده و موفق بودند و میلیون ها سال تا پایان این تأثیر شرم آور رشد کردند.

لورا ویلسون دیرینه شناس از دانشگاه ایالتی فورت هایس می گوید: «بیشتر پرندگان مزوزوئیک خارج از شاخه درخت تکاملی پرندگان هستند که شامل پرندگان امروزی است، بنابراین آنها مجموعه ای از شخصیت ها متفاوت از پرندگان مدرن دارند. او اشاره می‌کند که گونه‌های فسیلی دارای پر، استخوان‌های توخالی و سایر ویژگی‌های مشترک با کبوترها و مرغ‌هایی بودند که امروزه در اطراف خود می‌بینیم. اما درک موفقیت پرندگان دندان‌دار فقط به یافتن معادل‌های زنده آن‌ها نمی‌پردازد، بلکه درک آنها بر اساس شرایط خودشان است. فسیل‌های اسکلت کامل، بخش‌هایی از پرندگان حفظ‌شده در کهربا، و تکنیک‌های جدید برای مقایسه پرندگان منقرض شده با همتایان زنده‌شان، به محققان این امکان را می‌دهد تا چگونگی گسترش این دایناسورهای پر، پرنده و دندان‌دار در سراسر جهان باستان را روشن کنند.

دیرینه شناسان از سال 1870 در مورد پرندگان دندان دار می دانستند. اطلاعیه مرغ دریایی دندانه دار هسپورنیس و مثل پرنده مرغ دریایی Ichthyornisهمراه با زیبایی حفظ شده نمونه از اولین پرنده شناخته شده آرکئوپتریکس، تایید کرد که پرندگان ماقبل تاریخ دندان داشتند. هر یک از این فسیل‌ها برای اثبات اینکه پرندگان از دودمان خزندگانی که بعداً به عنوان دایناسورهای گوشتخوار شناخته شدند، تکامل یافته‌اند، بسیار مهم است.

پرندگان اولیه دوست دارند آرکئوپتریکس خیلی متفاوت به نظر نرسید دایناسورهای گوشتخوار کوچک آنها با دم های بلند و استخوانی تکامل یافته اند. ناخن؛ و البته دندان. سایر ویژگی‌هایی که ما با پرندگان زنده مرتبط می‌کنیم – تخم‌گذاری، پرها، سیستم‌های پیچیده کیسه‌های هوایی – همگی اولین بار در میان دایناسورهای غیر پرندگان تکامل یافته‌اند. و در حالی که فسیل های پرندگان مزوزوئیک به ندرت یافت می شود، به دلیل اندازه کوچک و استخوان های شکننده، کارشناسان به اندازه کافی اسکلت کامل از رسوبات تشکیل شده در خاکستر یا رسوبات ریزدانه در کف دریاچه های باستانی پیدا کرده اند تا تصوری از تنوع آنها داشته باشند. پرندگان بودند.

به عنوان مثال، بیشتر پرندگان مزوزوئیک با دندان به گروهی به نام انانتیورنیت تعلق دارند. در میان ردیف آنها پرندگانی با آرواره های بلند و دندان های کوچک مانند Longirostravisسخت پوستان دوست دارند Eoalulavis و حتی شکارچیان احتمالی مانند انانتیوفنیکس.

اگر یک انانتیورنیتین را در زندگی ببینید، بلافاصله آن را به عنوان یک پرنده خواهید شناخت. این به این معنا نیست که این پرندگان مانند پرندگانی بود که در آسمان مدرن پرواز می کردند. جن برایت، زیست شناس دانشگاه هال، خاطرنشان می کند که یک تفاوت مهم این است که انانتیورنیتین ها فاقد حرکت جمجمه یا توانایی منقار در خم شدن نسبت به بقیه جمجمه هستند. اگر تا به حال دیده اید که پرنده ای خمیازه می کشد یا طوطی منقار خود را حلقه می کند، ممکن است متوجه حرکت منقار شده باشید. توانایی حرکت منقار نسبت به بقیه جمجمه احتمالاً به پرندگان امروزی کمک می‌کند که منقار خود را بازتر کرده و آرواره‌های خود را سریع‌تر ببندند و ممکن است به نیروی بیشتری برای نیش پرندگان کمک کنند، اما انانتیورنیتین‌ها چنین مزایایی نداشتند. و البته بیشتر انانتیورنیت ها دندان های کوچک و میخ مانندی داشتند که توسط لب ها پنهان شده بودند.

تفاوت‌ها با پرندگان مدرن چالش‌هایی را برای کارشناسانی ایجاد می‌کند که سعی می‌کنند بفهمند پرندگان مزوزوئیک چه خورده‌اند. برایت می‌گوید: «مورفولوژی به علاوه بافت زمین‌شناسی واقعاً تمام چیزی است که ما داریم. برای مثال، با نگاهی به آناتومی یک زیر مجموعه خاص از انانتیورنیتین، روشن و همکاران یافتند که پرندگان دندانه دار دوست دارند Longipteryx و راپاکساویس برخی از ویژگی های تشریحی مشترک را با پرندگان مدرن، تغذیه از بی مهرگان کوچک و هر لقمه کوچک دیگری که می توانند پیدا کنند، دارند. بسیاری از پرندگان دندان‌دار در میان جنگل‌های باستانی بال می‌زدند و حشرات را از هوا می‌ترایدند و میوه‌های درختان زمان خود را می‌خوردند.

با این حال، انانتیورنیتین ها تنها پرندگان دندان دار مزوزوئیک نبودند. هنگامی که تکامل اولیه پرندگان آغاز شد، گروه های مختلف دیگری دندان های خود را حفظ کردند. در سال 1872 نامگذاری شد. هسپورنیس یکی از اولین پرندگان با دندان شناخته شده است. دندان‌های کوچک این پرنده آن را به محبوب متخصصان تبدیل کرده است، فسیلی با ویژگی‌های انتقالی بین خزندگان و پرندگان که در یک تک‌نگاری با بودجه دولتی به‌طور مجلل به تصویر کشیده شده است. اما برخی از اعضای کنگره ایالات متحده از اهمیت علمی این پرنده تحت تأثیر قرار نگرفتند و از آن به عنوان نمونه ای از هزینه های غیرمسئولانه دولت یاد کردند. “پرندگان با دندان” برای مدت کوتاهی به یک فریاد اعتراضی علیه هزینه‌ها تبدیل شد، حتی زمانی که محققان جزئیات شگفت‌انگیز پرندگان آبی را که در اطراف دریاهایی که پلزیوسارها و موزازارها شنا می‌کردند، جستجو کردند.

“هسپورنیس ویلسون می‌گوید که در این دریای گرم و کم عمق که وسط آمریکای شمالی را پوشانده بود زندگی می‌کرده است. اگرچه شبیه ماه یا غواص بود، هسپورنیس آنها پرواز نمی کردند و آب های گرمتر را نسبت به پرندگان مدرن که با پاهای خود شنا می کنند ترجیح می دادند. زندگی در میان دریاها که پر از خزندگان دریایی درنده بزرگ بود. به نحوی، پرنده برای خود یک طاقچه درست کرد و ماهی و سرپایان نرم را در امتداد سواحل باستانی آمریکای شمالی و بخش هایی از آسیا تعقیب کرد.

سپس یک سیارک همه چیز را تغییر داد. با وجود موفقیت‌های مزوزوئیک، هیچ پرنده دندان‌داری از ضربه در پایان دوره کرتاسه جان سالم به در نبرد. امثال هسپورنیسانانتیورنیتین ها و سایر پرندگان پوزخند برای همیشه ناپدید شدند و پرندگان منقاردار تنها دایناسورهایی بودند که زنده مانده بودند. به نظر می رسد که چرا پرندگان دندانه دار باید منقرض می شدند در حالی که پرندگان بی دندان زنده می ماندند، با توجه به شباهت های کلی آنها، منطقی به نظر نمی رسید، اما در آن سال های سخت پس از برخورد، آنچه که یک پرنده خورده احتمالاً تفاوت بین بقا و انقراض را ایجاد کرده است.

در سال 2016، دیرینه شناسان این فرضیه را مطرح کردند پرندگان منقاری زنده مانده انقراض انبوه به این دلیل که آنها قبلاً دارای منقار، منقار و سایر سازگاری‌ها برای زنده ماندن در سال‌های پس از ضربه روی دانه‌ها، آجیل‌ها و سایر غذاهای بادوام بودند که می‌توانستند در خاک حفظ شوند. با این حال، پرندگان دندان‌دار اغلب به دنبال طعمه‌های زنده مانند حشرات و خزندگان کوچک بودند، موجوداتی که در اثر انقراض نابود شدند و بسیار نادر شدند. پرندگان دندان‌دار و خویشاوندان شکارچی پرنده‌مانندشان ممکن است به دلیل تمام شدن غذایشان در اثر فروپاشی اکوسیستم تلف شده باشند.

من کاملاً فکر می کنم که خوردن رژیم حیوانی با انقراض پرندگان دندان دار ارتباط دارد. [time of the impact]ویلسون می گوید. اگر پرندگان حتی می توانستند از پالس گرمای اولیه ناشی از سقوط زباله های ناشی از برخورد جان سالم به در ببرند، که بسیاری از ارگانیسم ها قادر به آن نبودند، با دنیایی مواجه می شدند که ناگهان تغییر کرده و تقریباً از غذاهایی که قبلاً به آن اعتماد می کردند، خالی می شدند. حتی در دریا، جایی که برخی هسپورنیس ممکن است بتواند از گرما پنهان شود، این پرنده متابولیسم قوی ای داشت که به مقدار زیادی غذا در اکوسیستم هایی نیاز داشت که در حال فروپاشی بودند، زیرا گرد و غبار دوده و ترکیبات منعکس کننده نور باعث مرگ جلبک های فتوسنتزی شده و فرش را از زیر اکوسیستم های اقیانوس بیرون می آورد. .

وقتی آخرین پرندگان دندان‌دار ناپدید شدند، برای همیشه ناپدید شدند – بخش گمشده‌ای از تاریخ دایناسورها که با هر استخوان توخالی کشف شده از فسیل‌ها کمی بیشتر تغییر می‌کند.