(Inside Science) – یک مطالعه جدید نشان می دهد که مگس گیر دم چنگالی بال های خود را با دو لهجه مجزا سوت می زند، که احتمالاً شواهد بیشتری مبنی بر تقسیم شدن این پرنده به دو گونه است.
پرندگان به خاطر آوازهایی که می توانند بخوانند شناخته شده اند، اما ده ها گونه از پرهای خود برای تولید صدا نیز استفاده می کنند. به عنوان مثال، طاووس ها می توانند پرهای خود را جغجغه کنند و بالهای کبوتر کاکلی هنگام پرواز سوت می زنند.
در مطالعه جدید، محققان مگس‌گیرهای چنگال‌دار، پرندگان 1 اونسی که در قاره آمریکا یافت می‌شوند و شبیه پرستوی‌های سیاه و خاکستری هستند را بررسی کردند. والنتینا گومز باهامون، نویسنده تکاملی، گفت: نرها دم‌های قیچی‌شکل یک متری دارند تا به جذب جفت کمک کنند، و همچنین این پرهای غول‌پیکر را برای کمک به چرخش‌های تند در حین شکار پهن می‌کنند و از پرها به عنوان ترمز هوا استفاده می‌کنند. زیست شناس در موزه فیلد در شیکاگو.
هنگامی که این پرندگان پرواز می کنند – گاهی اوقات با سرعت 65 مایل در ساعت – صدای بلندی تولید می کنند. گومز-باهامون خاطرنشان کرد: نرها اغلب هنگام جنگیدن با یکدیگر در فصل جفت گیری سریع پرواز می کنند. پرندگان همچنین هنگام مبارزه با مزاحمان در نزدیکی لانه خود سریع پرواز می کنند.
دانشمندان دو زیرگونه شناخته شده مگس گیر دم چنگالی را مورد مطالعه قرار دادند: یکی مهاجر که در قسمت جنوبی آمریکای جنوبی تولید مثل می کند اما زمستان را نزدیک تر به خط استوا می گذراند و دیگری غیر مهاجر که تمام سال را در قسمت شمالی می گذراند. قاره
دانشمندان ابتدا پرندگان را با “تورهای مه آلود” – توری ظریفی که بین دو قطب کشیده شده است مانند یک تور والیبال – گرفتند و پس از رها شدن، صدا و تصویری از پرواز آنها ضبط کردند. محققان همچنین یک شاهین تاکسیدرمی را در مزرعه ای با دوربین مخفی قرار دادند و زمانی که مگس گیرهای دم چنگالی برای حمله به داخل زمین رفتند، محققان نحوه حرکت پرهای مگس گیر و صداهایی که از آنها تولید می شد را ثبت کردند. کل پروژه سه سال طول کشید.
گومز-باهامون گفت: ضبط یک پرنده جنگی که سریع پرواز می کند واقعا دشوار است. تلاش های زیادی انجام شد.»
ضبط‌های صوتی و تصویری، و همچنین آزمایش‌های تونل باد با باله‌های مگس‌گیر دوشاخه‌دار، نشان داد که پرندگان این پرنده‌های بال‌زن را تولید می‌کنند. جریان هوا باعث می‌شود که این جت‌ها با سوت‌های کوتاه تکراری، شبیه به صداها، ارتعاش کنند می توان با کمک یک تیغه چمن سوت زد.
گومز-باهامون و همکارانش دریافتند که زیرگونه‌های مهاجر در مقایسه با پسرعموهای غیرمهاجر خود، پرهای خود را با صدای بلندتری منتشر می‌کنند.
نرهای مهاجر دارای پرهای بال با نوک باریک تر از پرهای همتایان بومی خود هستند. آنها ممکن است برای تسهیل پرواز در فواصل دورتر تکامل یافته باشند. محققان فرض می‌کنند که گروهی از مگس‌گیرهای دم چنگالی مهاجر دیگر مهاجرت نمی‌کنند، و چون پرهای بال‌هایشان ضخیم‌تر می‌شود چون دیگر سفرهای طولانی را انجام نمی‌دهند، در نهایت صدایشان با اقوام مهاجرشان متفاوت است.
ریچارد پرام، پرنده شناس تکاملی از دانشگاه ییل، که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت: “این کار بسیار چالش برانگیز است — این پرندگان واقعاً هوایی هستند و اهلی نیستند.” من از جزئیات تحلیلی که آنها توانستند انجام دهند شگفت زده شدم.»
گومز-باهامون گفت، علاوه بر فرار و جنگیدن، نرهای هر دو زیرگونه صبح زود هنگام تاریکی هوا بال بال می زنند، احتمالاً به عنوان نمایشی برای ماده ها. پرندگان آواز می خوانند، لحظه ای سکوت می کنند و سپس پرواز کوتاهی را انجام می دهند که صدای بال زدن به گوش می رسد.
از آنجایی که بال بال زدن می تواند به ارتباط پرندگان در طول فصل جفت گیری کمک کند، گومز-باهامون و همکارانش این فرضیه را مطرح کردند که “لهجه” پری که آنها کشف کردند می تواند به جداسازی بیشتر زیرگونه ها کمک کند. در نهایت، این دو نوع مگس گیر می توانند به گونه های کاملاً مجزا تبدیل شوند که نمی توانند با یکدیگر تلاقی کنند. گومز-باهامون می‌گوید: «تفاوت‌ها در رفتار مهاجرتی می‌تواند به سایر ویژگی‌های رفتاری منتهی شود.
تحقیقات آینده بررسی خواهد کرد که آیا گونه های مرتبط رفتارهای مشابهی از خود نشان می دهند یا خیر. گومز-باهامون گفت، دانشمندان همچنین بررسی خواهند کرد که آیا مگس گیرهای ماده دم چنگالی صدای نرهای زیرگونه خود را ترجیح می دهند یا خیر. پرنده شناس خوان ایگناسیو آرتا از موسسه علوم زیستی و زمین شناسی شمال غربی آرژانتین، که در این مطالعه شرکت نداشت، متعجب است که چگونه جلوگیری از ساختن پرنده های پرنده ممکن است بر انتخاب جفت تأثیر بگذارد. او گفت: «پاسخ به این سوالات هیجان انگیز دشوار است و نیاز به آزمایش های میدانی بسیار دقیق طراحی شده دارد.
دانشمندان به تفصیل یافته های آنها 22 سپتامبر در دفتر خاطرات زیست شناسی تلفیقی و تطبیقی.
چارلز کی چوی یک گزارشگر علمی است که برای ساینتیفیک امریکن، نیویورک تایمز، وایرد، ساینس، نیچر، و نشنال جئوگرافیک نیوز و غیره نوشته است. تجدید چاپ با اجازه از درون علممحصول خبری مستقل سرمقاله انستیتوی فیزیک آمریکا، یک سازمان غیرانتفاعی که به پیشرفت، ارتقاء و خدمات علوم فیزیکی اختصاص دارد.
