وقتی یک چهره واقعی نیست، چیزی در مغز شما می تواند تشخیص دهد: ScienceAlert

برای مدتی، محدودیت‌های فناوری به این معنا بود که انیماتورها و محققان فقط می‌توانستند چهره‌های انسانی بسازند که کمی «تحریف» به نظر می‌رسیدند.

فیلم هایی مثل 2004 قطبی اکسپرس برخی از بینندگان را ناراحت کرد زیرا چهره شخصیت ها تقریباً انسانی به نظر می رسید، اما نه کاملاً، و بنابراین آنها به چیزی که ما می گوییم افتادند.دره عجیب و غریباین زمانی است که چهره‌های مصنوعی (یا به طور کلی ربات‌ها) بیشتر و بیشتر شبیه به ما هستند، در حالی که هنوز نشانه‌هایی از مصنوعی بودن را نشان می‌دهند، باعث ناراحتی یا حتی انزجار می‌شوند.

دستاوردهای اخیر در هوش مصنوعی فناوری (AI) به این معنی است که ما به خوبی و واقعاً از دره عبور کرده ایم. چهره های مصنوعی اکنون به همان اندازه واقعی به نظر می رسند – اگر نه بیشتر.

ممکن است با وب سایت برخورد کرده باشید ThisPersonDoesNotExist.com. با مراجعه مکرر به صفحه، می توانید تعداد نامحدودی تصویر چهره ایجاد کنید که هیچ کدام متعلق به افراد واقعی نیست.

در عوض، این چهره های مصنوعی توسط یک الگوریتم هوش مصنوعی به نام “شبکه مسابقه مولد” ایجاد می شوند. این شامل دو شبکه عصبی است – اساساً مدل های رایانه ای که از نحوه اتصال نورون ها در مغز الهام گرفته شده است.

این شبکه ها با یکدیگر رقابت می کنند. یکی تصاویر جدید و قابل باور (در این مورد چهره ها) تولید می کند، در حالی که دیگری سعی می کند تصاویر واقعی را از تصاویر جعلی تشخیص دهد. از طریق بازخورد، مولد یاد می گیرد که تصاویر متقاعد کننده فزاینده ای تولید کند که تمایزکننده نتواند آنها را نادرست تشخیص دهد.

با استفاده از مجموعه بزرگی از عکس های واقعی، همراه با تصاویر تولید شده توسط ژنراتور، سیستم در نهایت یاد می گیرد که نمونه های واقعی و جدید از چهره ها را ایجاد کند. مولد نهایی چیزی است که تصاویری را ایجاد می کند که می توانید در وب سایت ببینید.

محققان دریافته اند که افراد چهره های مصنوعی را با چهره های واقعی نشان می دهند مبارزه برای ایجاد تفاوت. طبق یک مطالعه، شرکت‌کنندگان تنها در 48.2 درصد مواقع چهره‌ها را به‌درستی طبقه‌بندی کردند – کمی بدتر از حدس تصادفی (که دقت 50 درصد را به همراه داشت). آنها همچنین چهره های مصنوعی را قابل اعتمادتر از چهره های واقعی ارزیابی کردند.

مطالعه دیگری نشان داد که چهره های مصنوعی به عنوان رتبه بندی شده اند واقعی تر نسبت به عکس های افراد واقعی این ممکن است به این دلیل باشد که این چهره‌های جعلی معمولاً کمی معمولی‌تر یا معمولی‌تر از چهره‌های واقعی به نظر می‌رسند (که معمولاً کمی متمایزتر هستند) به این دلیل که ژنراتور یاد می‌گیرد که چنین چهره‌هایی در فریب دادن متمایزکننده بهتر هستند.

آگاهی ناخودآگاه در مغز

در دیگری مطالعه اخیرمحققان استرالیایی توانایی ما در تشخیص چهره واقعی و مصنوعی را بررسی کردند. در اولین آزمایش آنلاین خود، شرکت‌کنندگان نتوانستند بین این دو نوع چهره تمایز قائل شوند و دوباره چهره‌های مصنوعی را واقعی‌تر از چهره‌های واقعی می‌دانستند.

با این حال، به نظر می رسید آزمایش دوم آنها داستان متفاوتی را بیان می کند. از نمونه جدیدی از شرکت کنندگان، این بار در آزمایشگاه، خواسته شد تا کلاه های الکتروانسفالوگرافی (EEG) را روی سر خود بگذارند. الکترودهای متصل به این کلاهک‌ها سپس فعالیت الکتریکی مغز شرکت‌کنندگان را اندازه‌گیری می‌کنند.

در طول کار، چهره‌های مختلف به‌سرعت متوالی ارائه می‌شدند، و در حالی که این اتفاق می‌افتاد، از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شد که هر بار که یک دایره سفید (نشان داده شده در بالای صورت‌ها) قرمز می‌شد، دکمه‌ای را فشار دهند. این تضمین می‌کند که شرکت‌کنندگان روی مرکز صفحه که در آن تصاویر نمایش داده می‌شوند، متمرکز شده‌اند.

نتایج آزمایش EEG نشان داد که وقتی افراد به چهره های واقعی و مصنوعی نگاه می کنند، فعالیت مغز متفاوت است. این تفاوت حدود 170 میلی ثانیه پس از اولین بار ظاهر شدن چهره ها بر روی صفحه نمایش مشهود بود.

این جزء N170 سیگنال الکتریکی به حساس بودن آن شناخته شده است پیکربندی چهره (یعنی چیدمان و فواصل اجزای صورت). بنابراین یک توضیح می تواند این باشد که چهره های مصنوعی از نظر فاصله بین ویژگی هایی مانند چشم ها، بینی و دهان کمی متفاوت از چهره های واقعی هستند.

این نتایج نشان می دهد که بین نحوه رفتار ما و آنچه که مغز ما “می داند” تفاوت وجود دارد. از یک طرف، شرکت‌کنندگان نمی‌توانستند آگاهانه چهره‌های مصنوعی را از چهره‌های واقعی تشخیص دهند، اما از سوی دیگر، مغز آن‌ها می‌توانست تفاوت را تشخیص دهد، همانطور که فعالیت EEG آن‌ها آشکار می‌شود.

اگرچه ممکن است تعجب آور باشد که فکر کنیم مغز ما می تواند به اطلاعاتی که خارج از آگاهی ما هستند دسترسی پیدا کند، اما نمونه های زیادی از این موضوع در روانشناسی وجود دارد.

مثلا، بینایی کور عارضه‌ای است که معمولاً در افرادی که نیمی از میدان بینایی خود نابینا هستند رخ می‌دهد. با این حال، آنها ممکن است بتوانند به اشیایی که در سمت کورشان قرار داده شده و آگاهانه از آنها انکار می کنند، پاسخ دهند.

مطالعات نیز نشان می دهد که توجه ما جلب شده است به تصاویر افراد برهنه، حتی زمانی که ما از دیدن آنها آگاه نیستیم. و همه ما مفهوم تبلیغات سابلیمینال را شنیده‌ایم، البته آزمایش‌های آزمایشگاهی نتواند حفظ کند این ایده که واقعا کار می کند.

اکنون که ایجاد چهره های مصنوعی بسیار آسان و به اندازه عکس های واقعی متقاعد کننده است، باید نگران پروفایل های آنلاین جعلی، اخبار جعلی و غیره باشیم. چنین پیشرفت هایی در فناوری هوش مصنوعی در آینده نزدیک پیامدهای جدی خواهد داشت – باید پادمان ها و اقدامات دیگری برای کاهش این خطرات انجام شود.

شاید سیگنال‌هایی که مغز ما هنگام تشخیص چهره‌های مصنوعی استفاده می‌کند، در توسعه راه‌هایی برای شناسایی این جعلی‌ها در سال‌های آینده مفید باشد.

در آرایه چهره بالا در مقاله، چهره های واقعی و مصنوعی به شرح زیر است (از چپ به راست):

RSSRSR

SRRSRR

RSRRRS

رابین کرامرمدرس ارشد دانشکده روانشناسی، دانشگاه لینکلن

این مقاله توسط گفتگو تحت مجوز Creative Commons. ادامه مطلب مقاله اصلی.