این منطقه کوچک از بررسی JADES ترکیبی از کهکشان ها را نشان می دهد: برخی که نسبتا نزدیک، بزرگ، بسیار تکامل یافته و پرجرم هستند. سایر کهکشان‌ها فاصله‌ای میانی دارند و ترکیبی از ستاره‌های پیر و جوان در خود دارند و تعداد زیادی کهکشان بسیار دور یا حتی بسیار دور که کم‌نور، قرمز شده‌اند و احتمالاً از 5 درصد اول تاریخ کیهانی ما می‌آیند. در این منطقه کوچک، قدرت JWST و تکامل مقیاس زاویه ای کیهان به طور کامل نمایش داده می شود. دیدگاه‌هایی مانند این، از جهان، تنها چند دهه پیش دست نیافتنی بود. (اعتبار: NASA، ESA، CSA، STScI)
در سال 2022، هابل رکورد دورترین کهکشان را در اختیار داشت. امروزه این کهکشان نهمین جرم دوردست است. با تشکر JWST.
یک سال پیش، در سال 2022، هابل همچنان رکورددار فاصله کیهانی بود.
بخشی از میدان GOODS-N که شامل کهکشان GN-z11 است، دورترین کهکشانی که تا کنون مشاهده شده است. در ابتدا، داده‌های هابل جابه‌جایی 11.1 به سرخ، فاصله 32.1 میلیارد سال نوری و سن فرضی کیهان 407 میلیون سال نوری را در زمان تابش این نور نشان می‌داد. با داده‌های بهتر JWST، می‌دانیم که این کهکشان کمی نزدیکتر است: در یک جابه‌جایی 10.60 به سرخ، که مربوط به سن جهان 433 میلیون سال است. (اعتبار: NASA، ESA، G. Bacon (STScI)، A. Feild (STScI)، P. Oesch (Yale))
کهکشان GN-z11کشف شده در سال 2015، در یک میدان تصویری عمیق یافت می شود.
بیش از 50 روز، با مجموع بیش از 2 میلیون ثانیه از کل زمان رصد (معادل 23 روز کامل)، میدان عمیق فوق العاده هابل (XDF) از بخشی از تصویر میدان فوق العاده عمیق هابل قبلی ساخته شد. XDF با ترکیب نور ماوراء بنفش از طریق نور مرئی و تا حد نزدیک به فروسرخ هابل، نمایانگر عمیق ترین دیدگاه بشر از فضا است: رکوردی که تا زمان شکستن توسط JWST پابرجا بود. در کادر قرمز، جایی که هیچ کهکشانی از هابل قابل مشاهده نیست، بررسی JWST از JADES دورترین کهکشان تا به امروز را نشان داد: JADES-GS-z13–0. با تعمیم فراتر از آنچه می‌بینیم به آنچه می‌دانیم و انتظار داریم وجود داشته باشد، در مجموع حدود 260000000 ستاره در کیهان قابل مشاهده استنباط می‌کنیم. (اعتبار: ناسا، ESA، G. Illingworth، D. Magee و P. Oesch (دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز)، R. Bouwens (دانشگاه لیدن) و تیم HUDF09. حاشیه نویسی و دوخت توسط E. Siegel)
نور آن از 13.4 میلیارد سال پیش می آید: زمانی که جهان تنها 3 درصد از سن فعلی خود را داشت.
تنها به این دلیل است که دورترین کهکشان مشاهده شده توسط هابل، GN-z11، در منطقه ای قرار دارد که محیط بین کهکشانی عمدتاً دوباره یونیزه شده است که هابل اکنون توانست آن را برای ما آشکار کند. کهکشان های دیگری که در یک فاصله قرار دارند اما به طور تصادفی بزرگتر از خط دید متوسط نیستند تا جایی که به یونیزه شدن مربوط می شود، تنها در طول موج های بلندتر و توسط رصدخانه هایی مانند JWST قابل شناسایی هستند. در حال حاضر، GN-z11 تنها نهمین کهکشان دوردست شناخته شده است، که تمام کهکشان های دیگر توسط JWST کشف شده اند. (اعتبار: NASA، ESA، P. Oesch و B. Robertson (دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز) و A. Feild (STScI))
طبیعت درخشان و عظیم آن در امتداد یک خط دید غیرعادی واضح به هابل اجازه می دهد آن را ببیند.
قبل از JWST، حدود 40 نامزد شناخته شده برای کهکشان های بسیار دور، عمدتاً از طریق رصد هابل وجود داشت. نتایج اولیه JWST تعداد زیادی کاندیدای کهکشانی بسیار دورتر را نشان داد، اما اکنون 717 مورد از آنها فقط در میدان دید 125 دقیقه‌ای قوسی مربعی JADES پیدا شده‌اند. کل آسمان شب بیش از 1 میلیون بار روشن‌تر است، که نشان می‌دهد حداقل صدها میلیون از این کهکشان‌های بسیار دور وجود دارند. (اعتبار: کوین هاینلین برای همکاری JADES، AAS242)
هیچ تلسکوپ زمینی یا فضایی دورتر از JWST را ندیده است.
این بخش از جدیدترین میدان فوق‌عمیق JWST، که با میدان عمیق فوق‌العاده هابل و میدان فوق‌عمیق همپوشانی دارد، تعداد زیادی از اجرام را که قبلاً برای هابل نامرئی بودند، نشان می‌دهد، حتی با وجود تنها 4 درصد از زمان رصد. JWST به همان اندازه خوب است، اما معنای این کهکشان ها برای کیهان شناسی هنوز در دست بررسی است. (اعتبار: NASA، ESA، CSA، STScI، کریستینا ویلیامز (NOIRLab NSF)، ساندرو تاچلا (کمبریج)، مایکل ماسدا (UW-Madison)؛ تدوین: Joseph DePasquale (STScI); انیمیشن: E. Siegel)
اندازه بزرگتر JWST، وضوح بهتر و بهینه سازی مادون قرمز مشاهدات برتر را ارائه می دهد.
این منطقه از فضا که ابتدا توسط هابل و بعداً توسط JWST به صورت نمادین مشاهده شد، انیمیشنی را نشان می‌دهد که بین این دو جابجا می‌شود. JWST ویژگی‌های گازی، کهکشان‌های عمیق‌تر و جزئیات دیگری را که برای هابل قابل مشاهده نیست، نشان می‌دهد. اگرچه بسیاری از این کهکشان ها بسیار دور هستند، اما کهکشان هایی که از نظر فیزیکی کوچکتر هستند اما بیش از 14.6 میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، می توانند بزرگتر از همتایان نزدیکتر و کوچکتر خود به نظر برسند.. (اعتبار: NASA، ESA، CSA، STScI، کریستینا ویلیامز (NOIRLab NSF)، ساندرو تاچلا (کمبریج)، مایکل ماسدا (UW-Madison)؛ تدوین: Joseph DePasquale (STScI); انیمیشن: E. Siegel)
این منظره باورنکردنی از جهان دور با جزئیات باورنکردنی با انتشار دوم داده‌های JADES Collaboration آشکار می‌شود. با استفاده از داده‌های عمدتاً از NIRCam اما به صورت طیف‌سنجی توسط NIRSpec، ستارگان و کهکشان‌های نزدیک و دور و همچنین برخی از دورترین اجرام فضایی در کنار هم آشکار می‌شوند. (اعتبار: همکاری JADES)
